Szakłak wieczniezielony Argenteovariegata

Szakłak wieczniezielony 'Argenteovariegata', forma szakłaka wieczniezielonego o ulistnieniu pstrym z białymi akcentami, to jeden z najpiękniejszych krzewów do suchego ogrodu w zacienionym miejscu. Jego wiosenne, miododajne kwitnienie jest niepozorne, ale pachnące. Na osobnikach żeńskich pojawiają się następnie piękne czerwone jagody, które po dojrzeniu czernieją i jesienią stanowią pożywienie dla ptaków. Elegancki, jasny i gęsty, atrakcyjny przez cały rok, doskonale nadaje się do szczególnie trudnych do zagospodarowania miejsc, takich jak pełne korzeni suche podszyty oraz ogrody nadmorskie, bezpośrednio narażone na działanie aerozolu morskiego.

Szakłak wieczniezielony, znany również jako alaterna, to krzew występujący naturalnie w zaroślach typu garrigue i na wapiennych wzgórzach regionów oraz krajów położonych nad Morzem Śródziemnym. Pospolity w Prowansji i w całym Langwedocji-Roussillon, sięga na północ aż po Isère, a na zachód aż po Lot i Dordogne. Spotyka się go na nieużytkach, w żywopłotach, na obrzeżach lasów, a nawet w podszycie dębowym i sosnowym. Występuje również w Turcji, Izraelu, Libii, a także na Ukrainie. Ten wyjątkowo odporny gatunek wykorzystuje się zresztą w programach ponownego zalesiania terenów po pożarach. Rhamnus alaternus należy do rodziny szakłakowatych i jest spokrewniony z kruszyną pospolitą (Rhamnus frangula), a także z prusznikami. To krzew dwupienny, którego osobniki są albo męskie, albo żeńskie. Może żyć w ogrodzie przez wiele lat.

Odmiana 'Argenteovariegata' wyróżnia się pięknym ulistnieniem pstrym z białymi akcentami, które należy chronić przed zbyt ostrym słońcem. Krzew ten ma krzaczasty, rozgałęziony i wyprostowany, nieco sztywny pokrój. Może osiągnąć od 3 m do 3,50 m wysokości i od 1,50 m do 1,75 m szerokości, a w żyznej glebie nawet więcej. Rośnie w średnim tempie, około 20–30 cm rocznie. Na ciemnobrązowych gałązkach znajdują się, na końcach krótkich, czerwonawych ogonków liściowych, drobne, naprzemianległe liście o długości od 2 do 5 cm. Są one całobrzegie, owalne do lancetowatych, skórzaste, często ząbkowane i chrzęstne na brzegach. Blaszka liściowa jest z wierzchu błyszcząca, szarozielona do ciemnozielonej, nieregularnie obrzeżona na biało-kremowo ze srebrzystym połyskiem. Kwitnienie trwa od marca do maja, zależnie od klimatu. Pojawiają się wówczas drobniutkie, żółtawe do zielonkawych kwiaty bez płatków, zebrane w małe grona w kątach liściowych. Są mało widoczne, ale przyjemnie pachną i przyciągają liczne owady zapylające. Tylko osobniki żeńskie, w obecności osobników męskich, wytwarzają te drobne, piękne czerwone jagody, efektownie wyróżniające się na tle jasnego ulistnienia. Odmiana preferuje ciepłe i suche lata oraz gleby kamieniste, dobrze przepuszczalne, o odczynie wapiennym.

Ponieważ trudno zagospodarować suche podszyty porośnięte starymi drzewami, ogród, w którym ziemia jest pełna kamieni, czy odporny i dobrze osłaniający żywopłot nad morzem, ogrodnicy wyselekcjonowali tego pstroulistnionego szakłaka — prawdziwie uniwersalny krzew, obficie sadzony przez profesjonalistów zajmujących się architekturą krajobrazu w cieplejszych regionach, a także w Portugalii i Hiszpanii. Tworzy jasną, srebrzystą masę i ma dobrą mrozoodporność — w przepuszczalnej glebie znosi temperatury od -10 do -12 °C. Po ukorzenieniu jest niemal całkowicie samodzielny. Pstry szakłak to piękny egzemplarz do posadzenia w żywopłocie lub na rabacie z łatwymi w uprawie krzewami, w łagodnym klimacie, a także jako soliter, na przykład przy skraju grupy niewielkich drzew. Wraz z filireą wąskolistną, Pistacia lentiscus, kaliną wawrzynowatą, Myrtus tarentina 'Variegata' i chruścinami należy do niezbędnych krzewów służących do stworzenia trwałej, zimozielonej struktury suchego ogrodu, również wśród korzeni dębów lub sosen.