Dasylirion miquihuanensis

Dasylirion miquihuanensis jest jednym z najpiękniejszych przedstawicieli tego rodzaju spokrewnionego z agawami i jukami, z którymi dzieli typowy wygląd rośliny przystosowanej do suchych warunków wysokogórskich obszarów pustynnych. Niezwykle wytrzymałe i wyjątkowo niewymagające Dasylirion znoszą zarówno długie okresy suszy, jak i silne mrozy, pod warunkiem że rosną w bardzo przepuszczalnej glebie, suchej zimą. Ten gatunek miquihuanensis rozpoznasz po krępym pokroju oraz bardzo sztywnych, jasnozielonych, słabo kolczastych liściach, zwieńczonych kępkami włókien, zebranych w jedną lub dwie wspaniałe, idealnie kuliste rozety. To modna i graficzna roślina, dekoracyjna przez cały rok, która robi imponujące wrażenie w aranżacji mineralnej lub na nowoczesnym tarasie. Dasylirion można uprawiać zarówno w gruncie, jak i w doniczce. To także doskonała roślina na skalniak lub do ogrodu suchego, którą należy uprawiać w glebie kamienistej lub piaszczystej.

Pochodzący z wysokich płaskowyżów północnego Meksyku Dasylirion miquihuanensis jest w stanie wytrzymać temperatury od -12 do -15 °C w bardzo przepuszczalnej glebie, suchej zimą. Dzięki temu przystosuje się do wielu francuskich ogrodów, o ile zostanie posadzony w kamienistej lub żwirowej glebie, która nie zatrzymuje wody. Podobnie jak wszystkie Dasylirion, doskonale toleruje niedobór wody i nie przeszkadza mu obecność wapnia w glebie.

Jest to roślina kłączowa należąca do rodziny agawowatych, rosnąca powoli w suchej glebie, a szybciej w wilgotnej. Młode Dasylirion tworzy gęstą, kudłatą kulę, której nie brakuje jednak wdzięku. Po wielu latach wykształca gruby pień o wysokości od 1 do 2 m, częściowo podziemny, pokryty pozostałościami dawnych liści w brązowym kolorze, tworzącymi rodzaj spódnicy. Można je przyciąć, aby wyeksponować pień. Z czasem pień często się pokłada, ale roślina nadal rośnie. Na jego szczycie znajduje się szeroka na 1–1,5 m kulista korona, złożona z kilkuset promieniście ułożonych, mięsistych, cienkich i sztywnych liści, na brzegach opatrzonych nielicznymi ząbkami wygiętymi w stronę środka rozety. Liście zakończone są rodzajem pęczków jasnych włókien, niekiedy skręconych. Kwitnienie rozpoczyna się po 10–15 latach uprawy, latem. Ze środka rozety, spomiędzy liści, wyrasta smukły, wzniesiony pęd kwiatostanowy o wysokości 2–2,5 m. Bardzo drobne, dzwonkowate kwiaty o barwie od kremowobiałej do jasnożółtej są ciasno skupione w górnej części pędu kwiatostanowego. Kwiatostan długo utrzymuje się na roślinie, często aż do zimy. Rośliny męskie różnią się od żeńskich. Podlewane latem Dasylirion wykazuje spektakularny wzrost. Miejsce dla tej rośliny trzeba wybrać starannie i później już jej nie przesadzać: jej delikatny system korzeniowy bardzo źle znosi naruszanie i nie toleruje przesadzania. W przeciwieństwie do agawy dasylirion nie jest rośliną monokarpiczną: kwitnienie nie prowadzi do obumarcia rozety, a jej miejsce zajmie boczny pąk znajdujący się na głównej osi rośliny.

Dasylirion miquihuanensis to niezwykle oryginalna roślina, która zachwyca mocno egzotycznym wyglądem. Wspaniale prezentuje się w dużej donicy o prostych kształtach i doskonale pasuje do minimalistycznych kompozycji. Zapewnij mu dużo słońca oraz glebę, która nie zatrzymuje wody, ponieważ nie toleruje ciężkiej i wilgotnej gleby zimą. Doskonale sprawdzi się więc na dużej suchej skarpie, na szczycie rozległego skalniaka w stylu egzotycznym lub nowoczesnym, a nawet w pobliżu basenu, jeśli gleba zostanie odpowiednio przygotowana. Aby zagospodarować miejsce u jego podstawy, możesz posadzić na przykład dywan z rogownic lub gęsiówki, zawciągowca zwyczajnego, słonecznice albo suchą trawę Zoyzia tenuifolia, zwaną trawą maskareńską. Można je także łączyć z agawami, opuncjami, dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz równie efektownymi i niewymagającymi aloesami drzewiastymi.