Daktylowiec niski - Phoenix roebelinii

Lotusland (Phoenix roebelinii) to z pewnością jedna z najlepszych palm do uprawy w pomieszczeniach. Ten kuzyn daktylowca właściwego, nazywany niekiedy daktylowcem znad Mekongu, jest nie tylko niezwykle elegancki, lecz także niewielki, a przede wszystkim dobrze przystosowuje się do wielu warunków uprawy, wybaczając zarówno pomijanie podlewania, jak i nieco zbyt obfite podlewanie, a także znosząc niedobór słońca i dość suche powietrze w naszych domach. Wszystkie te zalety z nawiązką rekompensują fakt, że roślina zachowała pochodzące z tropików zamiłowanie do ciepła i źle znosi nasze zimy, być może z wyjątkiem Lazurowego Wybrzeża. Posadzona w dużej, starannie dobranej donicy, wniesie wspaniały egzotyczny akcent do salonu lub na werandę.

Phoenix roebelinii należy do dużej rodziny arekowatych. Występuje na brzegach Mekongu, od Laosu po Tajlandię, gdzie rośnie zarówno na obszarach okresowo zalewanych, jak i na terenach suchszych. Jego odporność na mróz jest ograniczona, jednak roślina znosi krótkotrwałe spadki temperatury do -3 lub -4 °C. Ten fałszywy daktylowiec to roślina drzewiasta, która w swoim naturalnym siedlisku osiąga 4 m wysokości. W uprawie w otwartym gruncie nie przekroczy 3 m wysokości, a w donicy osiągnie 2 m.

Jej pień, nazywany trzonem, jest pojedynczy, smukły i nie przekracza 10–15 cm średnicy. Pokrywają go pozostałości dawnych ogonków liściowych, otoczone brązowymi włóknami. Z wiekiem pień ogołaca się i staje się mniej lub bardziej gładki. Na jego szczycie rozwija się elegancko zaokrąglona, lecz lekka i ażurowa korona, złożona z dużych, delikatnych, łukowato wygiętych liści o długości od 1 do 2 m. Każdy liść dzieli się na liczne wąskie, skórzaste i fałdowane listki, osadzone na długim, kolczastym ogonku liściowym. Liście mają intensywnie zielony kolor.  Kwitnienie przypada na lato. Wtedy między liśćmi pojawiają się gęste, białe grona. Po kwiatach na roślinach żeńskich mogą pojawić się jadalne owoce przypominające małe daktyle o długości 1 cm.

Phoenix roebelinii to wspaniała roślina do mieszkania lub na werandę, odpowiednia dla każdego nieco uważniejszego ogrodnika. Jej jedyną drobną wadą jest przywiązanie do miejsca: palma ta nie lubi zmiany stanowiska, na przykład przenoszenia z salonu na taras lub odwrotnie, ani przemieszczania z oranżerii na werandę, a także źle znosi przesadzanie. Poza Lazurowym Wybrzeżem, które zazwyczaj omijają mrozy, należy więc uprawiać ją w pojemniku, jeśli znajduje się na werandzie lub w bardzo jasnym pomieszczeniu, z odrobiną bezpośredniego słońca. Jako towarzystwo wybierz na przykład karłowe bananowce (Musella lasiocarpa) albo inne palmy do uprawy w pomieszczeniach, takie jak areka i kencja.