Por Farinto

Por 'Bleu Farinto' to odmiana zimowa o niebieskozielonych liściach. Im silniejszy mróz, tym bardziej liście nabierają niebieskiego odcienia. Jest bardzo mrozoodporny i tworzy bardzo długi, pozbawiony cebuli pień. Odmiana ta dość dobrze przechowuje się po zbiorze. To idealny por do zimowych dań: pot-au-feu, zup warzywnych i quiche’ów.
Wysiewaj go od marca do czerwca, aby zbierać od listopada do kwietnia.

Por lub Allium porrum to dwuletnia roślina zielna należąca do rodziny czosnkowatych. Pochodzi z Azji Środkowej. Znali go już Egipcjanie 1500 lat przed naszą erą. Jego liście były wówczas długie i bardzo cienkie. Cenili go również Rzymianie. Pod względem wyglądu przypominał wtedy swojego kuzyna, cebulę, z bardzo cienkim pniem i mocno zgrubiałą cebulą. Wiadomo również, że w średniowieczu był już rozpowszechniony w całej Europie.

Por ma długie, niebieskozielone lub ciemnozielone, szerokie i pochwiasto ułożone liście, które razem tworzą tak zwany pień, czyli część przypominającą łodygę. To właśnie pień jest najbardziej cenioną częścią rośliny. Biały, ma bardzo delikatny smak i odpowiada części znajdującej się pod ziemią, która nie miała dostępu do światła. Pod koniec drugiego roku wytwarza pęd kwiatostanowy zakończony kulistym, fioletowym baldachem wielkości piłki tenisowej. Stał się on symbolem Walii.

To bardzo mrozoodporne warzywo, którego niektóre odmiany zimowe znoszą temperatury poniżej -15, a nawet -20 °C. Można je wysiewać przez większą część roku, od lutego do sierpnia. Uważany za warzywo zimowe, por można zbierać niemal o każdej porze roku. Jest bogaty w błonnik pokarmowy, który ułatwia trawienie. Zawiera również dużo witamin C i B oraz związków siarki o właściwościach przeciwutleniających. Podobnie jak cebuli przypisuje mu się także zdolność obniżania poziomu cholesterolu we krwi, a także inne korzystne działanie.

Por jest nie tylko zdrowy, lecz także smaczny, ponieważ jego smak plasuje się między smakiem cebuli a szparagów. Stąd wzięło się jedno z jego określeń: „szparag dla ubogich”. Spożywa się przede wszystkim biały pień i korzonki. Jest składnikiem wielu lokalnych potraw na całym świecie. To kluczowy składnik tradycyjnego pot-au-feu, ale wykorzystuje się go także w zupach i quiche’ach, na zimno w winegretach, a nawet na surowo, bardzo drobno pokrojonego, w sałatkach i innych daniach. Japończycy szczególnie go cenią: można go znaleźć w wielu przepisach, między innymi na sushi i sashimi, a także w wyśmienitym porze z sezamem.

Zbiór: zbieraj pory w miarę potrzeb. Zbiór przypada zazwyczaj od 5 do 8 miesięcy po wysiewie. Delikatnie wyciągaj por, aby nie uszkodzić ani nie nadłamać pnia. Jeśli sprawia ci to trudność, wbij mały szpadel kilka cm od wybranego pora i podważ go, aby łatwiej go wyjąć.

Przechowywanie: możesz przechowywać por przez dwa tygodnie w szufladzie na warzywa w lodówce. W zamrażarce zachowuje trwałość przez prawie 3 miesiące. Po krótkim blanszowaniu, przepłukaniu zimną wodą i dokładnym osuszeniu zapakuj go do woreczków.

Mała rada ogrodnika: posadź obok siebie por i marchew. Połyśnica marchwianka nie znosi pora, a połyśnica porów nie przepada za marchewką! Pomidory, sałaty i truskawki również są dobrymi roślinami towarzyszącymi dla pora, jednak nie toleruje on sąsiedztwa swojego kuzyna, cebuli, ani buraków i fasoli.

Aby sprawdzić, czy por potrzebuje podlewania, wystarczy obserwować jego liście: jeśli są jędrne i wyprostowane, wszystko jest w porządku i roślina nie jest spragniona. Jeśli liście wiotczeją i przechylają się na bok, por prawdopodobnie potrzebuje łyka wody.