Por Lancelot

Por Lancelot to odmiana pora przeznaczona specjalnie do uprawy na balkonie lub w małych przestrzeniach, ale z powodzeniem można ją również uprawiać w tradycyjnym warzywniku. Wysiany w doniczce i zebrany bardzo młodo, smakuje jak słodka cebula. Można go także spożywać po osiągnięciu dojrzałości, jesienią i zimą. Wysiewa się go od marca do maja, aby zapewnić całoroczne zbiory na różnych etapach wzrostu.

Por, czyli Allium porrum, to dwuletnia roślina zielna należąca do rodziny czosnkowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i był znany Egipcjanom już 1500 lat przed naszą erą. Jego liście były wówczas długie i bardzo cienkie. Cenili go również Rzymianie. Swoim wyglądem przypominał wtedy cebulę, swojego kuzyna, z bardzo cienkim pniem i mocno nabrzmiałą cebulą. Wiadomo także, że w średniowieczu był już rozpowszechniony w całej Europie.

Por ma długie, niebieskozielone lub ciemnozielone, szerokie i pochwiasty liście, które tworzą razem tak zwany pień, czyli białą część przypominającą łodygę. To właśnie pień jest najbardziej cenioną częścią rośliny. Biały, ma bardzo delikatny smak i odpowiada części zagłębionej w ziemi, która nie miała dostępu do światła. Pod koniec drugiego roku wytwarza pęd kwiatostanowy zwieńczony kulistym, fioletowym kwiatostanem wielkości piłki tenisowej, który stał się symbolem Walii.

To bardzo mrozoodporne warzywo, a niektóre odmiany zimowe znoszą temperatury od -15 do -20 °C. Można je wysiewać przez większą część roku, od lutego do sierpnia. Uważany za warzywo zimowe, por można zbierać niemal o każdej porze roku. Jest bogaty w błonnik pokarmowy, który ułatwia trawienie. Zawiera również dużo witamin C i B oraz związków siarki o właściwościach przeciwutleniających. Podobnie jak cebuli przypisuje mu się także zdolność obniżania poziomu cholesterolu we krwi, a to tylko niektóre z jego zalet.

Jest zdrowy, a także bardzo smaczny. Jego smak znajduje się w połowie drogi między smakiem cebuli i szparagów, co stało się przyczyną jednego z jego przydomków: „szparag biedaka”. Spożywa się przede wszystkim biały pień i korzonki. Por jest składnikiem wielu lokalnych potraw na całym świecie. To kluczowy składnik tradycyjnego pot-au-feu, ale wykorzystuje się go również w zupach i quiche’ach, na zimno w winegretach, a nawet na surowo, bardzo drobno pokrojonego w sałatkach. Japończycy szczególnie go cenią: można go znaleźć w wielu przepisach, takich jak sushi i sashimi, a także w wyśmienitym porze z sezamem.

Zbiór: zbieraj por w miarę potrzeb. Zbiory zazwyczaj rozpoczynają się od 5 do 8 miesięcy po wysiewie. Delikatnie pociągnij za por, aby nie uszkodzić ani nie nadłamać pnia. Jeśli napotkasz trudności, wbij mały szpadel kilka cm od wybranego pora i podważ go, aby łatwiej go wyjąć.

Przechowywanie: możesz przechowywać por przez dwa tygodnie w szufladzie na warzywa w lodówce. W zamrażarce zachowuje trwałość przez kilka miesięcy. Po blanszowaniu przez kilka minut, opłukaniu zimną wodą i dokładnym osuszeniu włóż go do woreczków.

Porada ogrodnika: posadź obok siebie por i marchew. Połyśnica marchwianka nie znosi pora, a połyśnica cebulanka nie przepada za marchewką! Pomidory, sałaty i poziomki również są dobrymi roślinami towarzyszącymi dla pora, ale nie lubi on sąsiedztwa swojego kuzyna, cebuli, a także buraków i fasoli.

Aby sprawdzić, czy por potrzebuje podlewania, wystarczy obserwować jego liście: jeśli są sztywne i wyprostowane, wszystko jest w porządku i roślina nie jest spragniona. Jeśli liście wiotczeją i opadają na bok, prawdopodobnie potrzebuje porcji wody.