Por Leblond

Por Leblond to odmiana wyselekcjonowana ze względu na bardzo wysoką mrozoodporność. Pochodzi z północnej Francji i jest lokalną odmianą z mokradeł Audomarois. Ma gruby pień, na którym wyrastają szerokie, delikatne liście o jasnozielonej, niebieskawej barwie. Delikatny, niełykowaty i wyrazisty w smaku, może być zbierany przez długi okres – od września do kwietnia – po wysiewie przeprowadzanym od marca do maja. Wykazuje dobrą odporność na rdzę roślin z rodzaju czosnek ozdobny.

Por lub Allium porrum to dwuletnia roślina zielna należąca do rodziny czosnkowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i był znany Egipcjanom już 1500 lat przed naszą erą. Jego liście były wówczas długie i bardzo cienkie. Cenili go również Rzymianie. Pod względem wyglądu przypominał wtedy swojego kuzyna – cebulę – z bardzo cienkim pniem i mocno zgrubiałą cebulą. Wiadomo także, że w średniowieczu był już rozpowszechniony w całej Europie. Odmiana Leblond pochodzi z lat 1930–1950. Wyselekcjonował ją ogrodnik Elie Leblond, który przywiózł nasiona z Holandii i przystosował ją do warunków mokradeł Audomarois, podmokłego obszaru położonego w departamentach Pas-de-Calais i Nord. Przy wyborze odmiany zwracano uwagę na odporność na zimno, tolerancję wilgoci oraz odporność na rdzę. Jedynymi wadami są delikatność liści i rozłożysty pokrój, przez który nie nadawała się do zbioru mechanicznego. Na szczęście miejscowi ogrodnicy zachowali nasiona i przekazywali je sobie z pokolenia na pokolenie.

Por ma długie, szerokie, niebieskozielone lub ciemnozielone, pochwiasto ułożone liście, które razem tworzą tak zwany pień, czyli białą część przypominającą łodygę. To właśnie pień jest najbardziej cenioną częścią rośliny. Biały, ma bardzo delikatny smak i odpowiada części znajdującej się pod ziemią, która nie miała dostępu do światła. Pod koniec drugiego roku por wytwarza pęd kwiatostanowy zakończony kulistym, fioletowym baldachem wielkości piłki tenisowej, który stał się symbolem Walii.

To bardzo mrozoodporne warzywo, a niektóre odmiany zimowe znoszą temperatury poniżej -15, a nawet -20 °C. Można je wysiewać przez większą część roku, od lutego do sierpnia. Uważany za warzywo zimowe, por może być zbierany niemal we wszystkich porach roku. Jest bogaty w błonnik pokarmowy ułatwiający trawienie. Zawiera także dużo witamin C i B oraz związków siarki o właściwościach przeciwutleniających. Podobnie jak cebula, ma również opinię warzywa pomagającego obniżać poziom cholesterolu we krwi, a także przynoszącego inne korzyści.

Por jest dobry dla zdrowia, ale także ceniony ze względu na smak: jego smak znajduje się w połowie drogi między cebulą a szparagiem, stąd jeden z jego przydomków – „szparag dla ubogich”. Spożywa się przede wszystkim biały pień i korzonki. Por jest składnikiem wielu lokalnych potraw na całym świecie. To kluczowy składnik tradycyjnej potrawy pot-au-feu, ale wykorzystuje się go również w zupach i quiche, na zimno w winegretach, a nawet na surowo, bardzo drobno pokrojonego w sałatkach. Japończycy szczególnie go cenią: można go znaleźć w wielu przepisach, między innymi na sushi i sashimi, a także w pysznym porze z sezamem.

Zbiór: Zbieraj pory w miarę potrzeb. Zbiór przypada zazwyczaj od 5 do 8 miesięcy po wysiewie. Delikatnie wyciągaj por, aby nie uszkodzić ani nie naruszyć pnia. Jeśli sprawia to trudność, wbij mały szpadel kilka cm od wybranego pora i podważ go, aby łatwiej go wyjąć.

Przechowywanie: Możesz przechowywać por przez 2 tygodnie w szufladzie na warzywa w lodówce. W zamrażarce zachowuje trwałość przez prawie 3 miesiące. Po blanszowaniu przez kilka minut, przelaniu zimną wodą i dokładnym osuszeniu zapakuj go do woreczków.

Mała rada ogrodnika: Posadź por i marchew obok siebie. Połyśnica marchwianka nie znosi pora, a połyśnica cebulanka nie przepada za marchewką! Dobrymi roślinami towarzyszącymi dla pora są także pomidory, sałaty i truskawki, natomiast por nie lubi sąsiedztwa swojego kuzyna – cebuli – ani buraków i fasoli.

Aby sprawdzić, czy por potrzebuje podlewania, wystarczy obserwować jego liście: jeśli są sztywne i wyprostowane, wszystko jest w porządku i roślina nie odczuwa pragnienia. Jeśli liście wiotczeją i przechylają się na bok, por prawdopodobnie potrzebuje odrobiny wody.