Por Méridor

Por 'Méridor' to wczesna, wysokoplenna odmiana zbierana pod koniec lata i jesienią. Wytwarza bardzo długi i cienki pień bez zgrubienia oraz jasnozielone ulistnienie. Por, podobnie jak jego kuzyn cebula, po ugotowaniu ma mniej lub bardziej słodki miąższ. Jak już się domyślasz, pory można przyrządzać jako konfiturę lub chutney z pomarańczami, imbirem itp.
Okres wysiewu przypada od lutego do kwietnia, a zbioru — od czerwca do października.

Por lub Allium porrum to dwuletnia roślina zielna należąca do rodziny czoszkowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i był znany Egipcjanom już 1500 lat przed naszą erą. Jego ulistnienie było wówczas długie i bardzo cienkie. Cenili go również Rzymianie. Wyglądem przypominał wtedy swojego kuzyna, cebulę, ponieważ miał bardzo cienki pień i silnie zgrubiałą cebulę. Wiadomo także, że w średniowieczu był już rozpowszechniony w całej Europie.

Por wytwarza długie, niebieskozielone lub ciemnozielone, szerokie i pochwiaste liście, które tworzą razem tak zwany pień, czyli część przypominającą łodygę. To właśnie pień jest najbardziej cenioną częścią rośliny. Biały ma bardzo delikatny smak i odpowiada części zagłębionej w ziemi, która nie miała dostępu do światła. Pod koniec drugiego roku por wytwarza pęd kwiatostanowy zakończony kulistą, fioletową baldachą wielkości piłki tenisowej, która stała się symbolem Walii.

To bardzo mrozoodporne warzywo, a niektóre odmiany zimowe znoszą temperatury niższe niż -15, a nawet -20 °C. Można je wysiewać przez większą część roku, od lutego do sierpnia. Uważany za warzywo zimowe por można zbierać niemal o każdej porze roku. Jest bogaty w błonnik pokarmowy ułatwiający trawienie. Zawiera również dużo witamin C i B oraz związków siarki o właściwościach przeciwutleniających. Podobnie jak cebuli przypisuje mu się także zdolność obniżania poziomu cholesterolu we krwi, a ponadto ma wiele innych zalet.

Por jest dobry dla zdrowia, ale także bardzo smaczny: jego smak przypomina połączenie cebuli i szparagów, stąd jeden z jego przydomków — „szparag dla ubogich”. Spożywa się przede wszystkim biały pień i korzonki. Por jest składnikiem wielu lokalnych potraw na całym świecie. To kluczowy element tradycyjnego dania pot-au-feu, ale wykorzystuje się go również w zupach i quiche, na zimno w sosach winegret, a nawet na surowo, bardzo drobno pokrojonego, w sałatkach itp. Japończycy szczególnie go cenią: można go znaleźć w wielu przepisach, takich jak sushi i sashimi, a także w wyśmienitych porach z sezamem.

Zbiór: zbieraj pory w miarę potrzeb. Zbiór przypada zazwyczaj od 5 do 8 miesięcy po wysiewie. Delikatnie wyciągaj por, aby nie uszkodzić ani nie nadłamać pnia. Jeśli napotkasz trudności, wbij mały szpadel w odległości kilku cm od wybranego pora i użyj go jak dźwigni, aby łatwiej go wydobyć.

Przechowywanie: możesz przechowywać por przez dwa tygodnie w szufladzie na warzywa w lodówce. W zamrażarce pory zachowują trwałość przez niemal 3 miesiące. Po sparzeniu ich przez kilka minut, opłukaniu zimną wodą i dokładnym osuszeniu włóż je do woreczków.

Mała rada ogrodnika: posadź obok siebie por i marchew. Połyśnica marchwianka nie znosi pora, a połyśnica porów nie przepada za marchewką! Pomidory, sałaty i truskawki są również dobrymi roślinami towarzyszącymi dla pora, ale nie lubi on obecności swojego kuzyna, cebuli, ani buraków i fasoli.

Aby sprawdzić, czy por potrzebuje podlewania, wystarczy obserwować jego ulistnienie: jeśli jest wyprostowane, wszystko jest w porządku i roślina nie jest spragniona. Jeśli liście wiotczeją i opadają na bok, por prawdopodobnie potrzebuje odrobiny wody.