Por Nipper

Por 'Nipper' to angielska odmiana o szczególnie szybkim wzroście. Zbiera się go od końca wiosny do końca lata. Można go spożywać w stadium młodocianym już po 10 tygodniach od wysiewu — jego smak jest wtedy bardzo łagodny. Wysiewa się go od marca do lipca, a zbiera od czerwca do października.

Por (Allium porrum) to dwuletnia roślina zielna należąca do rodziny czosnkowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i był znany Egipcjanom już 1500 lat przed naszą erą. Jego liście były wówczas długie i bardzo cienkie. Cenili go również Rzymianie. Pod względem wyglądu przypominał wtedy swojego kuzyna, cebulę, z bardzo cienkim pniem i mocno zgrubiałą cebulą. Wiadomo również, że w średniowieczu był już rozpowszechniony w całej Europie.

Por ma długie, niebieskozielone lub ciemnozielone, szerokie i pochwiasty liście, które razem tworzą tak zwany pień, czyli białą część przypominającą łodygę. To właśnie pień jest najbardziej cenioną częścią rośliny. Biały, ma bardzo delikatny smak i odpowiada części zagłębionej w ziemi, która nie miała dostępu do światła. Pod koniec drugiego roku por wytwarza pęd kwiatostanowy zakończony kulistym, fioletowym baldachem wielkości piłki tenisowej. Kwiatostan ten stał się symbolem Walii.

To bardzo mrozoodporne warzywo, a niektóre odmiany zimowe znoszą temperatury sięgające nawet -15, a nawet -20 °C. Można je wysiewać przez większą część roku, od lutego do sierpnia. Uważany za warzywo zimowe, por można zbierać niemal o każdej porze roku. Jest bogaty w błonnik pokarmowy ułatwiający trawienie. Zawiera również dużo witamin C i B oraz związków siarki o właściwościach przeciwutleniających. Podobnie jak cebuli przypisuje mu się także zdolność obniżania poziomu cholesterolu we krwi, a to tylko niektóre z jego zalet.

Por jest zdrowy, a przy tym bardzo smaczny. Jego smak znajduje się w połowie drogi między smakiem cebuli a szparagów, dlatego zyskał jeden ze swoich przydomków — „szparag dla ubogich”. Spożywa się przede wszystkim biały pień i korzonki. Por wchodzi w skład wielu lokalnych potraw na całym świecie. Jest ważnym składnikiem tradycyjnego pot-au-feu, ale wykorzystuje się go również w zupach i quiche'ach, na zimno w sosach winegret, a nawet na surowo, bardzo drobno pokrojonego, w sałatkach i innych potrawach. Japończycy szczególnie go cenią: można go znaleźć w wielu przepisach, między innymi na sushi i sashimi oraz na pyszny por z sezamem.

Zbiór: zbieraj pory w miarę potrzeb. Zbiór zwykle przypada od 5 do 8 miesięcy po wysiewie. Delikatnie wyciągaj por, aby nie uszkodzić ani nie nadłamać pnia. Jeśli napotkasz trudności, wbij mały szpadel w odległości kilku cm od wybranego pora i podważ go, aby łatwiej go wyjąć.

Przechowywanie: możesz przechowywać por przez dwa tygodnie w szufladzie na warzywa w lodówce. W zamrażarce można go przechowywać przez kilka miesięcy. Po kilku minutach blanszowania, opłukaniu zimną wodą i dokładnym osuszeniu zapakuj go do woreczków.

Mała rada ogrodnika: posadź por razem z marchewką. Połyśnica marchwianka nie znosi pora, a połyśnica porów nie przepada za marchewką! Pomidory, sałaty i poziomki również są dobrymi roślinami towarzyszącymi dla pora, jednak nie lubi on obecności swojego kuzyna, cebuli, a także buraków i fasoli.

Aby sprawdzić, czy por potrzebuje podlewania, wystarczy obserwować jego liście: jeśli są wyprostowane, wszystko jest w porządku i roślina nie jest spragniona. Jeżeli liście wiotczeją i przewieszają się na bok, por prawdopodobnie potrzebuje odrobiny wody.