Begonia grandis subsp. evansiana Alba

Begonia grandis subsp. evansiana 'Alba' to mrozoodporna begonia o dużej wartości ozdobnej, idealna do zacienionych miejsc w ogrodzie. Ta forma o białych kwiatach zachowuje całą elegancję begonii pani Evans, a pod koronami drzew prezentuje się jeszcze jaśniej. Dzięki długiemu kwitnieniu latem i jesienią oraz ozdobnym liściom ta begonia doskonale sprawdza się jako roślina do podszytu i cienistych rabat.

Ta bulwiasta bylina należy do rodziny begoniowatych. Spotyka się ją pod nazwami begonii mrozoodpornej, begonii wieloletniej lub begonii pani Evans. Z botanicznego punktu widzenia gatunek Begonia grandis ma kilka dawnych synonimów, w tym Begonia discolor i Begonia evansiana; z kolei podgatunek evansiana jest obecnie często traktowany jako Begonia grandis subsp. grandis, choć jego nazwa pozostaje bardzo popularna w ogrodnictwie. Biała forma jest najczęściej znana jako Begonia grandis subsp. evansiana 'Alba' lub Begonia grandis var. alba.

Jest to stara, dobrze utrwalona w uprawie biała forma ogrodowa. Otrzymała Award of Garden Merit przyznawaną przez Royal Horticultural Society. Gatunek pochodzi z centralnych i południowych Chin, gdzie rośnie w zalesionych dolinach, chłodnym podszycie, na wilgotnych skałach, zacienionych urwiskach i w pobliżu strumieni. Jest to bylina tracąca liście na zimę: cała nadziemna część rośliny zamiera zimą, a następnie dość późno wiosną odrasta z karpy bulwiastej. Krzaczasta i delikatna kępa osiąga 50–80 cm wysokości i 40–50 cm szerokości. Mięsiste, kruche pędy są jasnozielone, a w okolicach węzłów nabierają czerwonego odcienia. Liście, asymetryczne i mające kształt skośnego serca, osiągają około 10 cm długości, a w żyznej glebie mogą być jeszcze większe. Z wierzchu są oliwkowozielone do jasnozielonych, natomiast spód liści przybiera czerwone zabarwienie i ma wyraźnie zaznaczone nerwy. Kwitnienie trwa od lipca–sierpnia aż do pierwszych przymrozków, zależnie od klimatu. Zwisające kwiaty, zebrane w luźne grona, mają 2–3 cm długości. Podobnie jak u innych begonii, kwiaty męskie i żeńskie występują na tej samej roślinie. U odmiany 'Alba' działki okwiatu są białe, czasem w zależności od wieku kwiatu delikatnie różowawe lub bladozielone, a szypułki czerwonawe. Skrzydlate owoce, początkowo różowawe, a później brązowiejące, są widoczne jesienią.
W kątach liści pod koniec sezonu tworzą się małe bulwki, czyli miniaturowe bulwy, które zapewniają szybkie i wierne rozmnażanie.

W ogrodzie ta biała begonia pani Evans dobrze komponuje się w kompozycjach do chłodnego cienia, u stóp drzew liściastych, na skraju lasu lub na rabacie osłoniętej od wiatru. Szczególnie pięknie wygląda, gdy pozwoli się jej stopniowo utworzyć niewielką kolonię, zwłaszcza w towarzystwie jej różowokwiatowego odpowiednika, Begonia grandis ssp. evansiana. Dobrze komponuje się również z hakenochloą smukłą Hakonechloa macra 'Aureola', z paprocią Dryopteris erythrosora 'Prolifica', zachwycającą miedzianymi młodymi liśćmi paproci, z Heuchera 'Green Spice', o srebrzystych liściach z purpurowym unerwieniem, lub z Tiarella 'Spring Symphony', doskonałą jako roślina okrywowa w tej chłodnej, leśnej scenerii.