Krokosmia Fire King

Krokosmia lub montbrecja 'Fire King' to stara odmiana, wciąż zachwycająca ognistymi barwami swych smukłych pędów kwiatowych z kwiatami od szkarłatnoczerwonych po intensywnie pomarańczowe. Kwiaty pojawiają się w kłosach, przypominając nieco kwiaty mieczyków. Liście są wąskie, trawiaste i po kilku latach tworzą rozłożystą kępę. Krokosmie lub montbrecje to dość mrozoodporne rośliny cebulowe, które dobrze rosną w przepuszczalnej glebie. Najlepiej rosną na słonecznym stanowisku, w żyznej i przepuszczalnej glebie. Z biegiem lat rozmnażają się i z każdym rokiem stają się piękniejsze.

Crocosmia (x) crocosmiiflora to bylina zielna wytwarzająca bulwy pędowe, pochodząca z Afryki Południowej i należąca do rodziny kosaćcowatych, wyhodowana we Francji przez Victora Lemoine'a około 1880 roku. Wykazuje wiele podobieństw do mieczyka. Przodkowie naszych ogrodowych montbrecji potrzebują dużo wilgoci przez cały okres wzrostu i kwitnienia, ponieważ pochodzą z regionów, w których letnie opady są obfite. Lubią również gleby bogate w kompost.

Odmiana 'Fire King', wyhodowana w Holandii w 1905 roku, wiosną tworzy luźną kępę liści odziomkowych o wysokości 60 cm i szerokości 30 cm, a od lipca do września wytwarza dużą, łukowato wygiętą łodygę kwiatową, z poziomym, rozgałęzionym kłosem, pokrytym licznymi pąkami kwiatowymi w intensywnie pomarańczowym kolorze, obficie przepłukanym szkarłatną czerwienią. Rozwijają się z nich kwiaty o średnicy około 5 cm, złożone z 6 listków okwiatu: 3 wewnętrznych i 3 zewnętrznych. Ich lekko przejrzysta faktura pozwala słońcu wydobyć piękno tych bardzo ciepłych barw. Liście są jaskrawozielone i mają kształt miecza. Ich powierzchnia jest fałdowana i silnie unerwiona, a liście rozkładają się wachlarzowato lub tworzą dość gęstą wiązkę wyrastającą u podstawy rośliny. Organem spichrzowym krokosmii jest bulwa pędowa, czyli podziemna pseudobulwa przypominająca cebulę, lecz w rzeczywistości utworzona z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami. Nadziemna część rośliny zanika zimą, a bulwa pędowa przechodzi w stan spoczynku, najlepiej w suchej glebie.

Montbrecje, będące czymś pośrednim między cebulą a kłączem, są symbolem lata. Łatwe w uprawie, silnie rosnące i mało wymagające, sadzi się je w słońcu, w żyznej i świeżej glebie. Ich jaskrawe barwy — żółta, pomarańczowa lub czerwona — tworzą w ogrodach bardzo radosne plamy kolorów. Wspaniale komponują się z roślinami jednorocznymi lub krzewami i świetnie nadają się do ozdabiania naturalistycznych ogrodów, w połączeniu z bylinami (werbena patagońska, werbena oszczepowata) lub trawami (Stipa tenuifolia, Panicum virgatum Kulsenmoor...). Gdy dobrze czują się w otwartym gruncie, szczególnie w klimacie bretońskim, na słonecznym stanowisku i w przepuszczalnej glebie, z biegiem lat rozmnażają się i z każdym rokiem stają się piękniejsze. Są również doskonałymi roślinami do bukietów kwiatów. Ich kwiaty mogą zachować świeżość w wazonie nawet przez 2 tygodnie!