Fuksja Celia Smedley

Fuksja Celia Smedley to odmiana fuksji magellańskiej o eleganckich, intensywnie wybarwionych kwiatach. Jak na ten typ rośliny są one duże i pojawiają się obficie od początku lata aż do jesieni, w postaci pojedynczych dzwoneczków o pięknie kontrastowych barwach różu Neyrona i czerwieni porzeczkowej. Fuksja ta tworzy niewielki, wzniesiony krzew o szybkim wzroście, częściowej mrozoodporności i ciemnozielonych liściach. Rośnie w słońcu niepalącym lub w półcieniu, na stanowisku osłoniętym od wiatru, w otwartym gruncie lub w donicy.

Fuksje mieszańcowe są niezliczone, a większość z nich wywodzi się od Fuchsia magellanica i Fuchsia fulgens, przy czym czasami ich powstanie zawdzięczamy także Fuchsia triphylla, która nadaje kwiatom większą długość. Wszystkie te rośliny, od zielnych po zdrewniałe, mniej lub bardziej mrozoodporne oraz mniej lub bardziej wzniesione lub zwisające, należą do rodziny wiesiołkowatych. Pochodzą z Ameryki Południowej, Antyli i Australii.

Fuksja Celia Smedley otrzymała w Anglii najwyższe wyróżnienie przyznawane przez Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze (RHS) — Award of Garden Merit. Odmiana ta szybko tworzy gęsty krzew o wzniesionych, rozgałęzionych pędach, osiągający 90 cm wysokości. W sprzyjającym klimacie, jeśli jej gałązki nie przemarzną zimą, może osiągnąć nawet 1,20 m wysokości. Pędy początkowo zielne z czasem drewnieją. Pokrywają je liczne, dość ciemnozielone liście, zebrane po 3 lub 5, całobrzegie, lancetowate i dość wąskie. Te liście są opadające — jesienią spadają, a wiosną pojawiają się ponownie. Kwitnienie trwa od czerwca do września. Jej kwiaty są średniej lub dużej wielkości. Każdy z nich ma kielich w formie długiej rurki zakończonej 4 długimi, odgiętymi działkami kielicha w kolorze różu Neyrona. Otaczają one pojedynczą koronę złożoną z jaskrawoczerwonych płatków o barwie czerwieni porzeczkowej. Krótkie pręciki w kolorze wiśniowej czerwieni dopełniają harmonijną kompozycję barw. 

Ta fuksja Celia Smedley jest krzewiastą byliną, którą można uprawiać w otwartym gruncie w naszych niezbyt chłodnych regionach. Jej mrozoodporność wynosi od -10 do -12 °C w dobrych warunkach uprawy i przy zabezpieczeniu zimą bryły korzeniowej u dobrze ukorzenionego egzemplarza. Fuksje dobrze komponują się z hortensjami oraz liśćmi paproci, rodgersji, pomarańczowych żurawek lub funkii. W kompozycji kwiatowej w donicy można zestawić je na przykład z bluszczem, lobeliami lub begoniami. 

Odkryta w Santo Domingo w XVII wieku i zaaklimatyzowana w Europie, została nazwana fuksją (a nie „fuschia”) na cześć niemieckiego botanika o nazwisku Fuchs. Pochodzące z Ameryki Południowej fuksje botaniczne były stopniowo rozmnażane. Obecnie liczba mieszańców sięga podobno dziesięciu tysięcy!