Stenocereus griseus - Kaktus piszczałkowy

Kaktus Stenocereus griseus, znany również jako „pitaya de mayo”, to duży gatunek o kolumnowym pokroju, który można uprawiać w bardzo jasnym wnętrzu, najlepiej z bezpośrednim dostępem do słońca. Pochodzi z suchych obszarów Wenezueli, a w Meksyku zadomowił się jako gatunek naturalizowany. Zwykle tworzy jeden lub kilka pni, z których u podstawy wyrastają małe, rozgałęzione łodygi, układające się w charakterystyczny kształt litery V. W doniczce jego wzrost będzie ograniczony, ale zachowa charakterystyczną sylwetkę.

Należący do rodziny kaktusowatych Stenocereus griseus występuje również pod nazwami Cereus griseus, Lemaireocereus griseus, Neolemaireocereus griseus, Ritterocereus griseus. Pochodzi z przybrzeżnych regionów Wenezueli, z półwyspu Guajira w Kolumbii oraz z niektórych obszarów Meksyku, zwłaszcza ze stanów Oaxaca i Veracruz. W naturalnym środowisku rośnie w lasach tropikalnych i zaroślach kserofilnych. Chociaż dane dotyczące jego wysokości w uprawie domowej są ograniczone, można rozsądnie oczekiwać, że Stenocereus griseus osiągnie od 1,5 do 3 m wysokości, gdy jest uprawiany w doniczce, w zależności od zapewnionej pielęgnacji. Ten kaktus ma drzewkowatą strukturę, z wyraźnie wykształconym pniem i wzniesionymi łodygami, zielonymi do lekko sinozielonych, o średnicy od 9 do 12 cm. Łodygi są podzielone na 6–10 wyraźnych żeber, ozdobionych areolami z 1–3 cierniami środkowymi, z których najdłuższy może osiągać 4 cm, oraz 6–11 cierniami radialnymi o długości od 6 do 10 mm. Kwitnienie nocne daje lejkowate, białe kwiaty, które otwierają się nocą i pozostają otwarte do południa następnego dnia. Kwiaty mają około 10 cm długości, a po nich pojawiają się kuliste lub podłużne owoce o barwie od żółtawozielonej do ciemnoczerwonej, purpurowej, osiągające do 5 cm średnicy. Te owoce, lokalnie nazywane „pitayami”, są jadalne i cenione za słodki, czerwony miąższ. Nie należy mylić ich z „owocami smoczymi”, które wytwarza Hylocereus undatus. Kwitnienie jest przypadkowe u rośliny uprawianej w pomieszczeniu i pojawia się u dorosłego egzemplarza, w optymalnych warunkach uprawy.

Stenocereus griseus najlepiej spędza lato na zewnątrz, gdzie korzysta z dużej ilości słońca. Przed pierwszymi przymrozkami przenieś go na zimę do jasnego, suchego i nieprzemarzającego miejsca, najlepiej nieogrzewanego.

Ten wenezuelski kaktus kolumnowy można zestawić z innymi kaktusami o kolumnowym pokroju, takimi jak Pachycereus pringlei czy Carnegiea gigantea, albo z niskimi sukulentami, takimi jak eszewerie czy rozchodniki, wzbogacając w ten sposób kolekcję roślin o różnorodne formy i faktury.