Aeonium haworthii - eonium hawortha

Eszeweria lub Aeonium haworthii to uroczy sukulent pochodzący z Wysp Kanaryjskich. To eonium tworzy niewielki krzew o niezwykłym, graficznym pokroju, przypominający bonsai, z „pniem”, „gałęziami” i charakterystycznymi małymi rozetami. Rośnie dość wolno i wyróżnia się grubymi, zachodzącymi na siebie liśćmi w szarozielonym kolorze, obwiedzionymi czerwoną obwódką. Jest bardzo odporne na niekorzystne warunki pogodowe, a szkodzi mu właściwie tylko zimno. Uprawiaj je na zewnątrz w łagodnym klimacie; znosi jedynie krótkotrwałe przymrozki do -4 °C. Lubi suche podłoże, ale dobrze toleruje wilgoć. Doskonale rośnie w doniczce, którą w chłodniejszych regionach można zimą przenieść w osłonięte miejsce, aby zabezpieczyć roślinę przed mrozem. To dość łatwa w uprawie roślina, idealna na balkon lub do ogrodu skalnego.

Eonia to sukulenty należące do rodziny gruboszowatych, liczącej około 1500 gatunków, wśród których wiele ma walory ozdobne. Wszyscy znamy popularne kalanchoe z bukietami jaskrawych kwiatów, które ożywiają nasze wnętrza, oraz eszewerie, które święciły triumfy w sztuce ogrodowej zwanej mozaikulturą, podczas gdy rozchodniki są niezastąpione przy zazielenianiu dachów... Można wymienić także sympatyczne rojniki, czyli Sempervivum, które mimo nieco egzotycznego wyglądu należą do naszej dziko rosnącej flory, a także wiele innych roślin.
Eonia mają charakterystyczne cechy wspólne, dzięki którym można je łatwo rozpoznać przynajmniej jako rodzaj; oznaczenie gatunku lub odmiany jest już mniej oczywiste. W naturze Aeonium haworthii rośnie na klifach wyspy Teneryfa na Wyspach Kanaryjskich. Przyzwyczajone do sztormów i trudnych warunków, jego korzenie powietrzne czepiają się ubogiego podłoża. O niezwykłym pokroju, przypominającym karłowy krzew lub bonsai, osiąga wysokość od 30 do 40 cm. Roślina ta zachwyca również graficznymi liśćmi, tworzącymi rozety złożone z bardzo mięsistych listków. Ich łopatkowaty kształt rozszerza się w miarę oddalania od środka i kończy się nagle klinowatym wierzchołkiem. Młode liście są ściśle ułożone w środku rozety, a następnie stopniowo otwierają się jak kwiat. Rozety o średnicy około 6–8 cm również ściśle przylegają do siebie, tworząc zwartą kępę. Cechą charakterystyczną tej rośliny są ciemnoczerwone prążki na liściach, zwykle tworzące linię środkową, a niekiedy także biegnące wzdłuż ich brzegów.
To eonium jest cenione przede wszystkim za liście, ponieważ jego kwitnienie uchodzi za jeszcze rzadsze w uprawie niż w naturze. Kwiaty pojawiają się wtedy w postaci małych, gwiazdkowatych kwiatów w biało-żółtym kolorze, zebranych w baldachogrona ponad masą liści.

W najłagodniejszych regionach naszego kraju to eonium warto posadzić na pełnym słońcu, w ubogiej, a przede wszystkim dobrze przepuszczalnej glebie, ponieważ nie przetrwa zimy, jeśli będzie mieć mokre korzenie! Podobnie jak większość innych gatunków dobrze znosi suszę i szczególnie dobrze nadaje się do uprawy w doniczce, dzięki czemu można je zimą przenieść w osłonięte miejsce.

Eonia są prawdziwą gratką dla miłośników sukulentów. Posadzone w doniczce doskonale pasują do nowoczesnego otoczenia dzięki czystej formie. W klimacie wystarczająco łagodnym, aby uprawiać je w otwartym gruncie, na przykład na Lazurowym Wybrzeżu, mogą stać się elementem ogrodu suchego, w towarzystwie pędów opuncji z rodzaju Opuntia, z których niektóre są znacznie bardziej mrozoodporne. W regionach, gdzie zimą jest zbyt chłodno, możesz także „oszukać” i wkopać doniczkę do gruntu, tworząc iluzję, że roślina rośnie w nim na stałe, podobnie jak robi się to w niektórych ogrodach botanicznych. Możesz wtedy stworzyć egzotyczną kompozycję, dodając bardziej mrozoodporne rośliny, które mogą zimować na zewnątrz, takie jak słynna juka dziobata (Yucca rostrata), wytrzymująca bez problemu temperatury występujące co najmniej w rejonie Orleanu, lub Cylindropuntia imbricata, jeszcze bardziej odporna na zimno i wyróżniająca się wyjątkowym, graficznym pokrojem. Wspaniała Aloe striatula, prawdopodobnie najbardziej mrozoodporny przedstawiciel tego rodzaju, również będzie doskonałym towarzyszem.

Aeonium haworthii można uprawiać w pomieszczeniach, w pobliżu bardzo jasnego okna, w temperaturze od 15 do 25 °C, w dobrze przepuszczalnym podłożu i podlewając w dłuższych odstępach, gdy powierzchnia podłoża wyschnie; w okresie wegetacji może przebywać na zewnątrz, w pełnym słońcu lub półcieniu, gdy tylko nocne temperatury przekroczą 10 °C, a do wnętrza należy je przenieść, gdy noce zaczną zbliżać się do 8 °C.