Gailardia Lutin

La  Gaillardia x grandiflora 'Lutin', jak sugeruje jej nazwa, to wyjątkowo zwarta gailardia, pełna zaraźliwej radości. Od czerwca do września zachwyca efektownymi, dwubarwnymi kwiatami w ognistych barwach: czerwonymi jastrunami, szeroko otoczonymi żółtą obwódką i skupionymi wokół pięknego, wypukłego środka w odcieniach żółci i brunatnej czerwieni. Roślina tworzy ładne, niewielkie kępki pędów i szarozielonych, omszonych liści. Ta krótkowieczna bylina ma żelazne zdrowie, znosi chłód, upał, suszę oraz ubogie i kamieniste gleby, ale nie toleruje wilgoci. Należy do tych niemal niezawodnych roślin, które pasują do każdego ogrodu, niezależnie od jego stylu!

Gaillardia (x) grandiflora to mieszaniec ogrodowy powstały ze skrzyżowania Gaillardia aristata, byliny pochodzącej z rozległych centralnych równin Ameryki Północnej, z Gaillardia pulchella, rośliną niemal jednoroczną, rodzimą dla północnego Meksyku oraz południowych i centralnych obszarów Stanów Zjednoczonych. Należąc, podobnie jak oboje rodzice oraz słonecznik zwyczajny, do wielkiej rodziny astrowatych, mieszaniec ten odziedziczył po pierwszym z rodziców dobrą mrozoodporność i większą długowieczność, a po drugim — niezwykłą obfitość kwitnienia, szybki wzrost i wyjątkową oszczędność. Urocza odmiana 'Lutin' tworzy kępę o średnicy 30–40 cm, pokrytą od czerwca do września kwiatostanami o szerokości 4–6 cm, wokół których gromadzą się owady zapylające. Niczym barwny cel kwiatostany wyglądają jak koncentryczne kręgi o różnym zabarwieniu — od żółtej obwódki na obwodzie po brunatnoczerwony środek, który ciemnieje w miarę dojrzewania. Środek kwiatostanu tworzy wypukły dysk, którego barwa zmienia się od obwodu ku środkowi, równocześnie z dojrzewaniem nasion. Ulistnienie jest zasadniczo przyziemne i składa się z wąskich, lekko klapowanych lub głęboko powcinanych, szarozielonych i omszonych liści.

Choć gailardie są dziś nieco niemodne, wraz z nachyłkiem wielkokwiatowym i innymi gaurami należą do mistrzów obfitego kwitnienia i oszczędności. Nawet dzika forma G. aristata okazuje się niezwykle obficie kwitnąca. Ich jedyną wadą jest słaba tolerancja wilgoci w powietrzu, nawet w glebie dobrze przepuszczalnej. W ogrodach w cieplejszych regionach, zwłaszcza na słabych glebach, ta roślina jest prawdziwym dobrodziejstwem: będzie doskonałym towarzystwem dla lawendy, bodziszków czerwonych i popielatych, bylic oraz traw — roślin równie oszczędnych i obficie kwitnących. Jej kwiaty bardzo dobrze zachowują trwałość w bukietach.