Głożyna cierń chrystusa

Głożyna cierń chrystusa (Ziziphus spina-christi) to drzewo o powyginanym pokroju i ciernistych gałązkach, przystosowane do bardzo gorącego i bardzo suchego klimatu. Jego liście o jasnej, intensywnej zielonej barwie skrywają niepozorne, miododajne kwitnienie, chętnie odwiedzane przez pszczoły. Jego małe, słodkie owoce przypominają owoce głożyny. Mało mrozoodporna, wytrzymuje spadki temperatury od -5 do -7 °C, ale preferuje łagodniejsze zimy. To drzewo o bogatej historii, łączące odporność i mistycyzm!

Ziziphus spina-christi, powszechnie nazywana głożyną cierniem chrystusa lub głożyną palestyńską, należy do rodziny szakłakowatych. Jest kuzynką głożyny pospolitej. Pochodzi z suchych i półsuchych regionów Afryki Północnej, Sahelu, Bliskiego Wschodu i Półwyspu Arabskiego. Szczególnie często spotyka się ją w Lewancie, Afryce Wschodniej i Mezopotamii. W naturze rośnie w dolinach, na równinach aluwialnych i obszarach pustynnych, do wysokości 500 m n.p.m. Jest dobrze przystosowana do gorącego i suchego środowiska, tolerując roczne opady wynoszące zaledwie od 50 do 500 mm. Drewno Ziziphus spina-christi jest gęste i trwałe, dlatego wykorzystuje się je w stolarstwie oraz do produkcji węgla drzewnego. Drzewo cenione jest również za zastosowania lecznicze i kulturowe, zwłaszcza w medycynie tradycyjnej i niektórych praktykach religijnych.
W naturze drzewo to może osiągać wysokość od 15 do 20 metrów, a średnica jego pnia może dochodzić do 60 cm. Ma rozłożysty pokrój, z gęstą, zaokrągloną koroną. Pień jest często powyginany i pokryty jasnoszarą korą, głęboko spękaną i łuszczącą się. Gałęzie są zaopatrzone w pary mocnych cierni, zwykle o długości od 1 do 2,5 cm. Liście, ułożone naprzemianlegle i pojedyncze, mają od 2 do 6 cm długości. Są owalne do eliptycznych, z zaokrągloną nasadą i zaostrzonym wierzchołkiem. Ich górna powierzchnia jest ciemnozielona i błyszcząca, natomiast dolna jest jaśniejsza i omszona. W gorącym klimacie liście pozostają zimozielone, ale zależnie od warunków środowiska mogą stać się półzimozielone lub opadać.
Kwitnienie tego Ziziphus jest miododajne i przypada głównie wiosną i latem. Kwiaty wydzielają subtelny zapach. Owoce są jadalnymi pestkowcami, okrągłymi lub owalnymi, o średnicy od 1 do 2,5 cm. Po dojrzeniu przybierają żółtawobrązową barwę. Miąższ jest słodki i otacza twardą pestkę zawierającą jedno lub dwa nasiona. Owoce te spożywa się świeże lub suszone i mają potwierdzone właściwości lecznicze.

W sprzyjającym klimacie głożynę cierń chrystusa można posadzić w sadzie, ale także w ogrodzie ozdobnym, w towarzystwie granatowców owocowych, oliwki, figowca i winorośli. Jeśli nie uprawia się jej wyłącznie dla owoców, można z powodzeniem włączyć ją do żywopłotu lub żywopłotu obronnego, gdzie będzie rosnąć w towarzystwie głogu, akacji i ognika szkarłatnego. Wszystkie te rośliny są naprawdę mało wymagające, po zadomowieniu doskonale radzą sobie same, a przy tym są ozdobne i cenne dla bioróżnorodności.
Jeśli zima jest zbyt chłodna, by uprawiać głożynę cierń chrystusa w otwartym gruncie, zdecyduj się na uprawę w pojemniku. Przed nadejściem mrozów przenieś ją do szklarni nieogrzewanej, nieogrzewanej werandy lub jasnego pomieszczenia (5-10 °C).