Oliwka europejska Lucques

Oliwka Lucques to stara odmiana pochodząca z Włoch. Wytwarza wydłużone, sierpowate, mięsiste oliwki o gładkiej skórce. Są one wykorzystywane jako oliwki zielone oraz do produkcji oliwy. Oliwka Lucques nie jest samopylna. Jest mało wrażliwa na chłód, ale dość podatna na choroby. Charakteryzuje się dość silnym przemiennym owocowaniem. Zbiór oliwek zielonych odbywa się we wrześniu, a oliwek przeznaczonych na oliwę — w listopadzie i grudniu. Otrzymywana oliwa ma lekki, dojrzały owocowy smak oraz aromaty jabłka i migdałów.

Rozprzestrzenianie się oliwki wiąże się z pojawieniem się warunków typowych dla klimatu śródziemnomorskiego — to najważniejsze ograniczenie w jej uprawie. Udomowienie oliwki miało nastąpić sześć tysięcy lat temu. Oliwki to drzewa, które mogą żyć bardzo długo. Najstarsza oliwka na świecie ma dziś 3000 lat. Oliwka Lucques pochodzi z Włoch, najprawdopodobniej z prowincji Lukka. Po raz pierwszy została wpisana do katalogu COV w 1970 roku.

Oliwka jest silnie rozgałęzionym drzewem o sękatym pniu, twardym i gęstym drewnie oraz brązowej, spękanej korze.
Liście są wydłużone i owalne, osadzone na krótkich ogonkach, dość twarde, całobrzegie i zawinięte na brzegach. Z wierzchu mają lśniący, ciemnozielony kolor, a od spodu są jasne, srebrzystozielone, z wyraźnie wystającą żyłką główną. Liście są zimozielone, jednak nie oznacza to, że są nieśmiertelne — stale się odnawiają.
Białe, drobne kwiaty są zebrane w niewielkie grona po 10–20. Wyrastają w kątach liści w kwietniu i maju, na drewnie zeszłorocznym. Oliwka Lucques nie jest samopylna: kwiaty męskie są sterylne. Obecność zapylaczy jest więc obowiązkowa. Amellau, Corniale, Cayon, Cornicabra to najlepiej przystosowane odmiany.
Wytwarza wydłużone, sierpowate, mięsiste oliwki o gładkiej skórce. Są one wykorzystywane jako oliwki zielone oraz do produkcji oliwy. Otrzymywana oliwa ma lekki, dojrzały owocowy smak oraz aromaty jabłka i migdałów.

Zielonych oliwek nie spożywa się bezpośrednio po zerwaniu z drzewa. Najpierw trzeba je przygotować, aby usunąć całą gorycz. Istnieje wiele metod konserwowania tych oliwek stołowych. Wszystkie opierają się na tej samej zasadzie i obejmują 3 etapy: 1/ usunięcie goryczy za pomocą kąpieli w sodzie kaustycznej — to metoda szybka — lub tradycyjniejszego i wolniejszego ługu z popiołu; 2/ płukanie; 3/ zalanie solanką, z fermentacją lub bez niej. W przypadku czarnych oliwek usuwanie goryczy nie jest konieczne.

Oliwki stołowe można spożywać po przygotowaniu. Można je również wykorzystać do produkcji oliwy z oliwek.