Orzech włoski Purpurea

Juglans regia Purpurea to dość rzadka odmiana orzecha włoskiego o błyszczących, purpurowych liściach, które wyraźnie wyróżniają ją spośród innych odmian. Dość mrozoodporny i samopylny, wolno rosnący orzech włoski tworzy drzewo osiągające 4–5 m wysokości w wieku dorosłym. Srebrzystoszara kora kontrastuje z fioletowawymi liśćmi i owocami, których okrywa, nazywana zieloną łupiną, również jest purpurowa. Zarówno dekoracyjne, jak i owocowe, drzewo to dobrze sprawdza się w małych ogrodach. Wytwarza dość mało kulistych, niewielkich orzechów o twardej skorupie. Jądra mają doskonałe walory smakowe oraz delikatną, słodką i smaczną strukturę. Późne zbiory przeprowadza się w październiku. Owoce można spożywać na surowo zaraz po zebraniu lub po wysuszeniu. Orzech włoski preferuje słoneczne stanowisko, przepuszczalną, świeżą, głęboką i żyzną glebę, także wapienną. Najlepiej sadzić go jesienią lub wiosną.

Juglans regia, powszechnie nazywany orzechem włoskim, orzechem królewskim lub orzechem kalotkowym, to drzewo należące do rodziny Juglandaceae. Pochodzi z rozległego obszaru rozciągającego się od południowo-wschodniej Europy po Chiny. Dał początek najważniejszym odmianom uprawianym we Francji, zarówno ze względu na orzechy, jak i wysokiej jakości drewno. Odmiana 'Purpurea' została wyhodowana przez E. Schneidersa w 1938 roku w Instytucie w Geisenheim w Niemczech.

Juglans regia Purpurea tworzy niewielkie drzewo o częściowo wzniesionej koronie, osiągające 4–5 m wysokości i około 3 m średnicy. Jego pokrój rozłożysty dobrze nadaje się do prowadzenia w formie wysokopiennej. Liście opadające na zimę składają się z dużych liści o długości od 20 do 30 cm, ułożonych naprzemianlegle i złożonych z 5–9 lancetowatych, błyszczących listków w purpurowofioletowym kolorze, które jesienią przybierają żółtawoczerwone odcienie. Liście orzecha wydzielają aromatyczny zapach po roztarciu, co może odstraszać meszki i komary. Dość późne kwitnienie przypada na maj, dzięki czemu kwiaty są zazwyczaj chronione przed przymrozkami. Kwiaty męskie pojawiają się w postaci żółtozielonych kotek o długości od 5 do 10 cm, natomiast kwiaty żeńskie są raczej niepozorne. Jest to dość mrozoodporne drzewo, które znosi temperatury sięgające około -15°C, jednak jego młode przyrosty są wrażliwe na nagle nadejście bardzo chłodnej zimy. Ta odmiana jest samopylna, ale obecność w pobliżu innego orzecha włoskiego może poprawić plonowanie dzięki krzyżowemu zapylaniu i zwiększyć liczbę owoców.

Juglans regia Purpurea to odmiana o niewielkim plonie, dość późno wchodząca w owocowanie (po 6–8 latach). W październiku zielona łupina, czyli mięsista, purpurowa okrywa orzecha, pęka na drzewie, a orzechy spadają na ziemię. Odmiana ta wytwarza niewielkie, kuliste orzechy o twardej skorupie. Jądra mają doskonałe walory smakowe oraz delikatną, słodką i smaczną strukturę. Orzechy można spożywać na świeżo zaraz po zebraniu, po prostu dla przyjemności lub jako smakowitą przekąskę. Po wysuszeniu dodaje się je do wielu potraw: deserów, ciast, sałatek, serów… Prażenie lub grillowanie wydobywa z orzechów ich łagodny smak i intensywny aromat, jednocześnie zmniejszając goryczkę owocu. Ceniony jest również olej z orzechów włoskich.

Orzechy są bogate w magnez, wapń, witaminy B i E, żelazo, składniki mineralne oraz mikroelementy, dzięki czemu mają wysoką wartość odżywczą. Są niskokaloryczne, a jednocześnie zawierają dużo błonnika, przeciwutleniaczy, kwasów tłuszczowych omega-3 i innych kwasów tłuszczowych. To wyjątkowe owoce, które wspierają zbilansowaną dietę i przynoszą wiele korzyści dla zdrowia. Orzechy można przechowywać przez 1–2 lata, pod warunkiem że wysuszysz je na ażurowych półkach, ułożone w jednej lub dwóch warstwach, w przewiewnym i suchym miejscu, w temperaturze od 7 do 10°C.

W kategorii orzechów, orzech włoski Purpurea tworzy niewielkie, dekoracyjne i smaczne drzewo. Pod jego koroną nie można sadzić innych roślin, ponieważ niewiele gatunków znosi jego konkurencję. Jest to spowodowane wytwarzaniem juglonu — aromatycznego związku toksycznego dla większości roślin.