Jałowiec Hetzii

Jałowiec 'Hetzii' to bardzo mrozoodporny mieszaniec, tworzący krzew średniej wielkości o pokroju rozłożystym i piętrowym. Pokrywają go delikatne, miękkie igły o pięknej niebieskoszarej barwie, która dobrze utrzymuje się zimą. Ten iglasty krzew doskonale nadaje się do obsadzenia dużej skarpy lub uzupełnienia rabaty w małym ogrodzie. Jest pożyteczny dla pszczół, a także wytwarza niewielkie owoce, początkowo czerwonopurpurowe, a po dojrzeniu czarnoniebieskie, chętnie zjadane przez ptaki. Preferuje słońce i glebę dobrze przepuszczalną, nawet ubogą, okresowo suchą i wapienną.

Jałowiec 'Hetzii' został wyhodowany w latach 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych przez F. C. Hetza w szkółce Fairview w Pensylwanii. Ten kultywar jest źródłem zamieszania w kwestii nazewnictwa: czasami określa się go jako J. virginiana 'Hetzii', innym razem jako J. media 'Hetzii' lub J. pfitzeriana 'Hetzii'… Pewne jest natomiast to, że jałowiec ten należy do dość starej grupy mieszańców, wywodzących się głównie od Juniperus chinensis, czyli jałowca chińskiego. Jest to bardzo mrozoodporny i niezwykle ozdobny iglasty krzew, należący, podobnie jak jego rodzice, do rodziny cyprysowatych.

'Hetzii' tworzy atrakcyjny krzew o pokroju rozłożystym, z gałęziami o tendencji do pionowego wzrostu, ułożonymi piętrowo. W wieku dojrzałym osiąga około 4 m we wszystkich kierunkach. W młodym wieku rośnie powoli, a z czasem jego wzrost nieco przyspiesza. Jego delikatne i miękkie gałązki o pierzastym wyglądzie są pokryte drobnymi, bardzo gęsto ułożonymi liśćmi. Po roztarciu wydzielają intensywny zapach, który może być odbierany jako nieprzyjemny. Ulistnienie ma barwę od szarej do niebieskozielonej. Owoce powstające na egzemplarzach żeńskich to jagody określane jako szyszkojagody; po dojrzeniu są czarnoniebieskie i bogate w substancje o właściwościach leczniczych. Jałowce mają płytki system korzeniowy, przez co są podatne na uszkodzenia podczas silnych wiatrów i trudno łączyć je z bylinami.

Jałowiec 'Hetzii' to mrozoodporny i efektowny iglasty krzew, który sprawdził się pod względem witalności i wytrzymałości na skarpach oraz w dużych ogrodach skalnych, wśród skał. Dzięki umiarkowanemu wzrostowi oraz szaroniebieskiemu ulistnieniu i okrywie utrzymującej się przez cały rok doskonale prezentuje się jako soliter lub na rabatach, sadzony w towarzystwie iglastych krzewów o wyprostowanym, stożkowatym pokroju albo formach krzaczastych. Wyraziste walory graficzne roślin iglastych doskonale wpisują się w założenia współczesnego ogrodu, w którym piękno form, sylwetek i faktur przedkłada się nad zmienność kwitnienia. Te rośliny, zapewniające trwałą i uspokajającą obecność, na długo porządkują rabatę, wyznaczają przebieg alejek, obramowują taras i z powodzeniem zastępują wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z rozczochranymi trawami o bardzo uzupełniającym się charakterze. Można je również łączyć z wrzoścami (Erica x darleyensis), lawendami, rozmarynami, a także niewymagającymi różami (Rosa chinensis mutabilis). Wszystko zależy od umiejętnego zestawienia brył i kolorów.