Szarańczyn strąkowy Turis

Szarańczyn strąkowy Turis to piękne śródziemnomorskie drzewo owocowe, które można uprawiać wyłącznie w słonecznych i ciepłych ogrodach, gdzie temperatura w najchłodniejszych momentach nie spada poniżej -6/-8 °C. Jest to odmiana samopylna, rodząca długie strąki szarańczynu, ciemne po dojrzeniu, o słodkim miąższu. To piękne drzewo dające cień w ogrodzie, bardzo odporne na suszę i upały.

Szarańczyn strąkowy należy do rodziny bobowatych. Ceratonia siliqua, czyli gatunek typowy, to śródziemnomorskie drzewo uprawiane od stuleci. Występuje naturalnie lub zostało zadomowione w europejskich regionach śródziemnomorskich, Afryce Północnej, Turcji i na Bliskim Wschodzie. W naturze drzewo to rośnie w makii nadmorskiej i na niskich wzgórzach, często w towarzystwie dzikiej oliwki, pistacji kleistej oraz innych roślin siedlisk suchych. Spotyka się je na kamienistych zboczach i w glebach wapiennych, rzadko natomiast w chłodnych rejonach położonych w głębi lądu.

Odmiana 'Turis' to stara hiszpańska odmiana znaleziona w Turís, niedaleko Walencji. Źródła specjalistyczne opisują ją jako samopylną i plenną, a także jako dobrego zapylacza dla sadów szarańczynu. Na tym samym drzewie w tym samym czasie występują funkcjonalne kwiaty męskie i żeńskie, co wyjaśnia jego zdolność do samodzielnego owocowania. Z wiekiem drzewo wykształca szeroki, masywny pokrój, zwieńczony zaokrągloną i gęstą koroną. Rośnie powoli, zwłaszcza w pierwszych latach. Jego pień staje się gruby, mniej lub bardziej skręcony, pokryty brązową, szorstką korą, która u starszych egzemplarzy pęka. Liście pozostają zimą na drzewie. Są złożone z owalnych do eliptycznych, grubych, skórzastych listków, ciemnozielonych i lśniących na wierzchu, a jaśniejszych od spodu. Kwitnienie przypada od końca lata do jesieni, od sierpnia do października, zależnie od klimatu. Kwiaty są małe, zielonkawe do czerwonawych, zebrane w gęste grona na starszym drewnie, niekiedy wyrastające bezpośrednio z pnia. Za zapylanie odpowiadają głównie owady. Szarańczyn strąkowy może żyć od 300 do 500 lat.

Owoce odmiany 'Turis' to strąki szarańczynu: długie, grube i zwisające, początkowo zielone, następnie ciemnobrązowe, a po dojrzeniu niemal czarne. Ich miąższ jest słodki i mięsisty. Owoce osiągają od 20 do 30 cm długości i od 1,5 do 3,5 cm szerokości. Wewnątrz miąższ podczas suszenia staje się gęsty, mączysty i słodki. Otacza bardzo twarde nasiona o lśniącej, brązowej barwie. Tych nasion nie spożywa się w takiej postaci; po przetworzeniu służą głównie do produkcji gumy karobowej. Miąższ ma łagodne, ciepłe nuty przypominające kakao lub karmel.

Zbiór odmiany 'Turis' przypada we wrześniu, gdy strąki są dobrze wybarwione, jędrne i lekko lśniące. Zbiera się je ręcznie lub ostrożnie strząsa na plandekę albo siatkę. Trzeba zachować dokładność, ponieważ na drzewie lub tuż przy dojrzałych owocach mogą już znajdować się kwiaty z kolejnego kwitnienia. Strąki należy zebrać przed jesiennymi deszczami: wilgotny strąk szarańczynu szybko fermentuje i traci swoje właściwości.

Strąki szarańczynu można przechowywać tylko wtedy, gdy są idealnie suche. Po zbiorze rozłóż je cienką warstwą i przechowuj w suchym, przewiewnym pomieszczeniu przez jeden do trzech dni, zależnie od warunków. Następnie można je przechowywać przez kilka miesięcy w czystym pojemniku, chroniąc przed wilgocią.

W kuchni szarańczyn spożywa się po wysuszeniu. Miąższ można żuć, omijając nasiona, albo po wysuszeniu zmielić, aby uzyskać naturalnie słodki proszek. Mąka ta nadaje się do ciast, ciastek, naleśników, gorących napojów, kremów i preparatów podobnych do kremu do smarowania. Pokruszone strąki można również wykorzystać do przygotowania syropu lub melasy z karobu.

W sprzyjającym klimacie szarańczyn strąkowy Turis sadzi się w pełnym słońcu, w głębokiej, przepuszczalnej glebie, nawet ubogiej lub wapiennej. Młode rośliny wymagają regularnego podlewania przez pierwsze dwa lub trzy lata. W suchym ogrodzie możesz zestawić go na przykład z oliwką Aglandau, granatowcem Mollar de Elche oraz na przykład z figowcem Rouge de Bordeaux.