Oliwka europejska Aglandau

Oliwka Aglandau to stara odmiana pochodząca z Alp Górnej Prowansji. Wytwarza jajowate, jędrne, mięsiste oliwki, bardzo obficie pokryte nalotem woskowym, przeznaczone do spożycia jako zielone lub czarne oliwki stołowe. Jesienią, na początku dojrzewania, są zielone, następnie stają się różowowinne, a w pełnej dojrzałości – ciemnofioletowe. Odmiana bogata w olej daje dobre plony. Oliwka Aglandau jest samopylna. Jest mrozoodporna, dość odporna na chłód i wiatr, dlatego nadaje się do uprawy w nieco chłodniejszych regionach. Zbiór zielonych oliwek przypada na październik, a czarnych oliwek i oliwek przeznaczonych na olej – na listopad i grudzień.

Rozprzestrzenianie się oliwki wiąże się z występowaniem ciepłego, osłoniętego klimatu, co stanowi główne ograniczenie jej uprawy. Udomowienie oliwki miało nastąpić sześć tysięcy lat temu. Oliwki to drzewa, które mogą żyć bardzo długo. Najstarsza oliwka na świecie ma dziś 3000 lat. Oliwka Aglandau pochodzi z Alp Górnej Prowansji. Pierwszy opis tej odmiany sporządził opat Couture w 1786 roku, nadając jej nazwę Plant d'Aix. Po raz pierwszy wpisano ją do COV w 1986 roku.

Oliwka to silnie rozgałęzione drzewo o sękatym pniu, twardym i gęstym drewnie oraz brązowej, spękanej korze. Jej półwzniesiony, kulisty pokrój sprawia, że szczególnie dobrze nadaje się do uprawy w doniczce.
Liście są wydłużone, owalne, osadzone na krótkich ogonkach, dość twarde, całobrzegie i podwinięte na brzegach. Z wierzchu mają błyszczący, ciemnozielony kolor, a od spodu są srebrzystozielone, z wyraźnie wystającym nerwem głównym. Ulistnienie jest zimozielone, ale nie oznacza to, że liście są nieśmiertelne – stale się odnawiają.
Małe, białe kwiaty są zebrane w niewielkie grona po 10–20. Pojawiają się w kwietniu i maju, w kątach liści, na drewnie zeszłorocznym. Oliwka Aglandau jest samopylna, choć zaleca się obecność zapylacza – najlepiej sprawdzają się odmiany Picholine i Cailletier.
Wytwarzane oliwki są jajowatymi, jędrnymi, mięsistymi owocami, przeznaczonymi do spożycia jako zielone lub czarne oliwki stołowe. Jesienią, na początku dojrzewania, są zielone, następnie stają się różowowinne, a w pełnej dojrzałości – ciemnofioletowe. Odmiana bogata w olej daje dobre plony.

Zielonych oliwek nie spożywa się prosto z drzewa. Najpierw trzeba je przygotować, aby usunąć całą gorycz. Istnieje wiele metod konserwowania zielonych oliwek stołowych. Wszystkie opierają się na tej samej zasadzie i obejmują 3 etapy. 1/ Usunięcie goryczy za pomocą kąpieli w sodzie kaustycznej, która jest metodą szybką, albo ługu z popiołu – bardziej tradycyjnego i wolniejszego. 2/ Płukanie. 3/ Umieszczenie oliwek w solance, z fermentacją lub bez niej. W przypadku czarnych oliwek usuwanie goryczy nie jest konieczne.

Oliwki stołowe można spożywać po przygotowaniu. Można z nich również produkować oliwę z oliwek.