Eucalyptus obliqua

Eucalyptus obliqua należy do olbrzymów tego rodzaju i w swoich rodzimych regionach może osiągać niemal 90 m wysokości. Tworzy drzewo o stosunkowo wąskim i bardzo wyprostowanym pokroju. To okazałe drzewo pokrywa się grubą, szorstką, brązową lub szarzejącą korą. Jego zimozielone liście o pięknej, błyszczącej zielonej barwie są dekoracyjne przez cały rok. Wiosną pojawiają się drobne białe kwiaty zebrane w pompony, jednak na tle rozmiarów drzewa kwitnienie pozostaje dość niepozorne. Dobrze znosi wiatr, potrzebuje gleby neutralnej do kwaśnej, dobrze przepuszczalnej, i dobrze rośnie w wilgotnym klimacie. Jego niska mrozoodporność ogranicza możliwości aklimatyzacji, z wyjątkiem najłagodniejszych obszarów wybrzeża Atlantyku.

Eucalyptus obliqua należy do dużej rodziny mirtowatych, podobnie jak kuflik płaczący (Callistemon), Feijoa czy oczywiście mirt zwyczajny. Rodzaj Eucalyptus obejmuje ponad 800 gatunków, z których niemal wszystkie pochodzą z Australii, z wyjątkiem kilku wywodzących się z Azji Południowo-Wschodniej. Niektóre tworzą niewielkie krzewy, podczas gdy E. regnans jest olbrzymem tego rodzaju, a niewiele ustępuje mu E. obliqua.
Gatunek ten pochodzi z rozległego obszaru rozciągającego się od południowej po wschodnią Australię — obejmującego stany Australia Południowa, Wiktoria i Nowa Południowa Walia, aż po południowy Queensland — a także niemal całą Tasmanię. Rośnie zarówno na obszarach nadmorskich, jak i na zboczach wzgórz oraz w chłodnych, górskich warunkach, do wysokości 1200 m n.p.m. Rozwija się na różnych rodzajach gleb, zawsze dobrze przepuszczalnych, w wilgotnych lasach, w towarzystwie innych wysokich gatunków Eucalyptus, takich jak E. nitens. Na tak ogromnym obszarze geograficznym drzewo to spotyka się z różnymi warunkami klimatycznymi: od wysokich temperatur latem po lekkie, lecz częste zimowe przymrozki, a także z rocznymi opadami wynoszącymi od 500 mm do ponad 2 m.
To monumentalne drzewo, którego największy obecnie żyjący egzemplarz mierzy 86 m wysokości (w przeszłości odnotowywano okazy zbliżające się wysokością do 100 m), tworzy niebywale długi pień, którego średnica może osiągać 3 m. Ma również szczególną cechę, dość powszechną u Eucalyptus: wytwarza lignotuber, podziemną formację bogatą w skrobię, której zadaniem jest odtworzenie części nadziemnej w razie jej zniszczenia, zwłaszcza przez pożar. Dzięki temu może wypuszczać odrosty z pnia, a liczne pąki kątowe rozwijają się wówczas we wszystkich kierunkach.
Rosnąc w lesie wśród przedstawicieli własnego gatunku, drzewo to ma zazwyczaj dość wyprostowany pokrój ze względu na konkurencję między poszczególnymi egzemplarzami. Posadzone jako soliter, rozwija szerszą koronę i przybiera bardziej rozłożysty kształt. Masywny pień pokrywa gruba, szorstka kora o włóknistym lub nitkowatym wyglądzie, od którego pochodzi angielska nazwa stringybark („włóknista kora”). Kora ta rozciąga się aż po gałęzie, choć czasami gałązki o niewielkiej średnicy pokrywa gładka kora.
Liście młodociane są mniej lub bardziej owalne, nieco szersze u nasady i zwężające się ku końcowi. Mierzą od 6 do 21 cm długości i od 2,3 do 8,5 cm szerokości. Blaszki liściowe osadzone na krótkich ogonkach liściowych są naprzeciwległe i zielone. Liście dorosłe mają podobną wielkość, choć są nieco węższe, lancetowate lub lekko sierpowate. Ich powierzchnia ma zieloną, błyszczącą barwę, a łatwo rozpoznać je po asymetrycznej nasadzie: jeden z brzegów blaszki liściowej schodzi niżej niż drugi. To właśnie dało nazwę naukową temu gatunkowi — od łacińskiego słowa obliquus. Liście te są chętnie zjadane przez koale.
Kwitnienie, które w Australii może przypadać niemal na cały rok, w naszych warunkach jest rozciągnięte głównie od marca do czerwca. Drobne białe kwiaty, zbudowane z pręcików, ponieważ nie mają płatków, są zebrane w baldachy po 11–15, tworząc pompony w kątach liści. Następnie przekształcają się w owoce — brązowe, urnowate torebki, pozbawione walorów ozdobnych.
To olbrzymie drzewo preferuje wilgotny i chłodny klimat, ale toleruje także gorące lata, pod warunkiem że nie będzie narażone na długotrwałą suszę. Wytrzymuje niezbyt silne mrozy, do około -5 °C, co ogranicza możliwości jego aklimatyzacji. Najlepiej nadaje się prawdopodobnie słabo narażone na mróz wybrzeże Atlantyku, ponieważ w suchych, cieplejszych regionach może cierpieć z powodu niedoboru wilgoci, z wyjątkiem kilku rzadkich stanowisk, takich jak dolina paproci drzewiastych w ogrodzie Rayol-Canadel.

Eucalyptus obliqua zainteresuje więc przede wszystkim kolekcjonerów z obszarów nad Atlantykiem o wysokich opadach. Posadzony jako soliter na trawniku lub w tle rabaty, utworzy monumentalny egzemplarz. Gatunek ten jest rzadko spotykany. Szacuje się, że może osiągnąć 45 m wysokości i od 15 do 20 m szerokości, dlatego jego posadzenie wymaga dużej działki. U jego stóp można posadzić paprocie drzewiaste, również lubiące wilgoć, aby stworzyć niezwykle efektowną egzotyczną kompozycję. Aby jeszcze bardziej wzmocnić ten efekt, warto zainteresować się także wolemią szlachetną (Wollemia nobilis) — rzadkim australijskim drzewem iglastym o wspaniałej koronie przywodzącej na myśl ten odległy kontynent.