Eucalyptus pulchella

Eucalyptus pulchella to mało znany, lecz zasługujący na uwagę gatunek, dekoracyjny pod wieloma względami. To drzewo może osiągać około 10 m wysokości i ma stosunkowo szeroki pokrój, dzięki czemu jako soliter tworzy bardzo efektowne egzemplarze. Jego pień pokrywa piękna, gładka kora w kremowobiałym lub żółtym kolorze, czasami także w odcieniach szarości lub różu. Niezwykle cienkie, niemal liniowe liście o pięknej, ciemnozielonej barwie są bardzo aromatyczne po roztarciu i wydzielają przyjemny zapach mięty pieprzowej. Delikatne białe kwitnienie, złożone z baldachów kwiatów zredukowanych do samych pręcików, zdobi to lekkie ulistnienie. Roślina jest dość łatwa w uprawie w glebie dobrze przepuszczalnej, wymaga słonecznego stanowiska i niezbyt mroźnych zim.

Eucalyptus należy do dużej rodziny mirtowatych, podobnie jak Callistemon (kuflik płaczący), Feijoa czy oczywiście mirt. Rodzaj Eucalyptus obejmuje ponad 800 gatunków, niemal wszystkie pochodzą z Australii, z wyjątkiem kilku wywodzących się z Azji Południowo-Wschodniej. Eucalyptus pulchella (synonim E. linearis) pochodzi z Tasmanii, dużej wyspy położonej na południe od Australii. Jego zasięg występowania obejmuje całą południowo-wschodnią część wyspy, gdzie rośnie na niewielkich wysokościach, na terenach pagórkowatych, często w bardzo ubogich glebach. Lato jest tam od łagodnego do ciepłego, natomiast zima od chłodnej do zimnej, a wyraźna pora sucha nie występuje.
W takich warunkach tworzy małe lub średniej wielkości drzewo o umiarkowanie szybkim wzroście, które z czasem może osiągnąć 20 m wysokości. Gatunek ten wyróżnia się cechą dość powszechną u Eucalyptus: wytwarza lignotuber, czyli podziemne zgrubienie bogate w skrobię, służące do odtworzenia części nadziemnej w razie jej zniszczenia, zwłaszcza przez pożar. Wówczas rozwija się wiele pąków, które po silnym przycięciu rośliny dają liczne pędy. Cecha ta jest bardzo cenna w uprawie ozdobnej, ponieważ w razie potrzeby pozwala odmłodzić roślinę.
W naszym klimacie jego wzrost będzie słabszy, a wysokość ograniczy się do około 10–12 m, przy szerokości 7–9 m. Przyjmuje dość szeroki i rozłożysty pokrój, z dobrze rozłożonymi piętrami gałęzi, które nadają mu bardzo harmonijną sylwetkę. To eleganckie drzewo ma bardzo dekoracyjną korę. W młodym wieku jest ona całkowicie gładka, kremowobiała lub jasnożółta, czasami wpadająca w szarość albo róż. Z wiekiem podstawa pnia do wysokości 1–2 m staje się bardziej włóknista i przybiera szarobrązową barwę, a następnie łuszczy się długimi, cienkimi pasami.
Ulistnienie jest kolejnym atutem tego gatunku: pozostaje zimozielone, a dzięki delikatnej budowie jest bardzo eleganckie i zdobi roślinę przez cały rok. Młodociane ulistnienie tworzą siedzące, naprzeciwległe liście o niewielkich rozmiarach, mające zaledwie 2,5–3 cm długości i 2–4 mm szerokości. Lancetowate, niemal liniowe liście, od czego pochodzi drugi człon nazwy gatunkowej Eucalyptus linearis, mają zieloną barwę. Ulistnienie dorosłe różni się przede wszystkim większymi rozmiarami oraz obecnością ogonkowych, naprzemianległych liści, które mogą osiągać 12 cm długości i 1 cm szerokości. Są dość ciemnozielone i lekko zwieszają się po obu stronach gałązek. Ich wygląd jest już sam w sobie wyjątkowy, ale kryją one również drugi atut: bardzo intensywny zapach mięty pieprzowej, uwalniający się po roztarciu.
Kwitnienie, które na Tasmanii pojawia się w lutym i marcu, a także w listopadzie i grudniu, ma postać uroczych białych pomponów. Są to w rzeczywistości bezpłatkowe, kuliste kwiaty złożone z mnóstwa białych pręcików. Rozwijają się między liśćmi, zebrane w baldachy liczące od 9 do 20 kwiatów, rozmieszczone wzdłuż gałązek, dzięki czemu są dobrze widoczne pośród tak delikatnego ulistnienia. Po kwitnieniu pojawiają się zielone owoce w kształcie stożków, bez większego znaczenia ozdobnego.
Eucalyptus potrzebuje dobrze przepuszczalnej, obojętnej lub kwaśnej gleby oraz słonecznego stanowiska, aby prawidłowo się rozwijać. Po dobrym ukorzenieniu okazuje się dość odporny na suszę, dzięki czemu można go zaaklimatyzować w cieplejszych regionach. Odpowiedni będzie dla niego także niezbyt chłodny klimat oceaniczny, pod warunkiem posadzenia go w przepuszczalnej glebie, nawet płytkiej i ubogiej.

Eucalyptus pulchella to piękne drzewo, które znajdzie miejsce na rabacie lub jako soliter, nawet w niewielkim ogrodzie. Jest zresztą doskonale odporne na silne cięcie, a jego wzrost jest wolniejszy niż u wielu innych gatunków tego rodzaju. Pozwoli wprowadzić do ogrodu pełen delikatności, egzotyczny akcent. Aby zachować ten charakter, posadź u jego stóp indygowiec himalajski (Indigofera heterantha) — piękny krzew o złożonych liściach w intensywnie zielonym kolorze, nad którym latem pojawiają się grona kwiatów w purpuroworóżowej barwie. W łagodnym klimacie Pittosporum tenuifolium Purpureum pozwoli ci stworzyć wspaniały kontrast dzięki drobnym, falistym liściom w ciemnopurpurowym kolorze, które będą wyraźnie odcinać się od jasnej kory Eucalyptus.