Eukaliptus Mt Field

Eucalyptus coccifera, powszechnie nazywany eukaliptusem śnieżnym z Tasmanii, wyróżnia się oryginalnym pokrojem, bardzo dekoracyjną korą oraz eleganckim i wyrafinowanym ulistnieniem. To drzewo o zmiennym pokroju: spotyka się zarówno niskie egzemplarze (5–6 m), o rozłożystym pokroju, rozgałęziające się na kilku pniach, jak i wyższe (10–15 m), smukłe, prowadzone na jednym pniu. Ta cecha pozwala wykorzystywać go na różne sposoby, zależnie od wielkości ogrodu i pożądanego charakteru kompozycji. Młode, bardzo barwne i aromatyczne liście są chętnie wykorzystywane w kompozycjach kwiatowych. Pochodzi z zimnych, górskich regionów Tasmanii i jest odporny na mróz do -12 °C, wielotygodniowe opady śniegu, silne wiatry oraz słoną bryzę morską. Nie toleruje suchych warunków, dlatego posadzenie go w ogrodzie wymaga wyboru odpowiedniego miejsca: na wilgotnej, przepuszczalnej glebie, w pełnym słońcu.

Eucalyptus coccifera jest endemicznym gatunkiem Tasmanii (Australii), gdzie występuje na wyżynach i w rejonach alpejskich, między innymi na terenie Parku Narodowego Mount Field, którego najwyższym punktem jest Mount Field o wysokości 1434 m, oraz w rejonie Mount Wellington na południowym wschodzie wyspy. Na smaganych wiatrem alpejskich grzbietach i wrzosowiskach ten dominujący gatunek rośnie niemal wyłącznie powyżej granicy lasu, na wysokości od 700 do 1200 m. Dobrze rozwija się na ubogich, przepuszczalnych glebach, utworzonych z dolerytu (skały magmowej). W tych górskich regionach klimat pozostaje pod silnym wpływem oceanu, co zapewnia chłodne zimy (5–12 °C) oraz łagodne do chłodnych lata (10–22 °C), a opady wynoszą około 1000 mm rocznie i występują we wszystkich miesiącach. Należy do rodziny mirtowatych i jest powszechnie nazywany eukaliptusem śnieżnym z Tasmanii lub miętą pieprzową z Mount Wellington.

Ten eukaliptus może przyjmować formę drzewa o jednym pniu, zaokrąglonej koronie i wysokości 15 m albo wielopędowej formy o wysokości 5–6 m rozwijającej się, poprzez rozgałęzianie się na kilku efektownie skręconych konarach, tworzących rozłożystą, zaokrągloną koronę. Określenie „forma wielopędowa” odnosi się do pokroju eukaliptusa utworzonego przez kilka pędów wyrastających z ziemi, osiągających wysokość poniżej 10 m. Eukaliptus śnieżny rośnie dość wolno i niezależnie od tego, czy ma jeden, czy kilka pędów, wyrasta z nasady zwanej lignotuberem*, znajdującej się tuż pod powierzchnią gleby. W młodym wieku tworzy zaokrąglone, brodawkowate gałązki z młodocianymi liśćmi: bez ogonków, naprzeciwległymi, eliptycznymi do sercowatych, o długości od 1,5 do 4,5 cm i szerokości od 1 do 2,5 cm, niebieskozielonymi. W miarę rozwoju pojawiają się liście ogonkowe, ułożone skrętolegle, lancetowate, o długości od 5 do 10 cm i szerokości od 1 do 2 cm, pięknie błyszczące, niebieskozielone z obu stron. Skórzaste liście są bardzo aromatyczne i po roztarciu wydzielają bogaty w eukaliptol zapach mentolu. Z wiekiem kora staje się gładka i pokrywa się marmurkowym wzorem z pasami o niezwykłych odcieniach szarości, kremu, bieli, różu, brązu i pomarańczu. Kwitnienie przypada głównie na lato, choć może sporadycznie występować również w innych porach. Kwiatostan, umieszczony w kątach liści na krótkiej szypułce, składa się z 3, 7 lub 9 pąków kwiatowych zebranych w gęsty bukiet, z których rozwijają się małe kwiaty z licznymi kremowobiałymi pylnikami, tworzącymi pompon o średnicy około 2 cm. Bogate w nektar, są bardzo atrakcyjne dla pszczół i ptaków. Po kwitnieniu pojawiają się owoce, nazywane „gumnut”, mające postać zdrewniałych, półkulistych lub miseczkowatych torebek nasiennych, które zawierają brązowe nasiona o długości od 1,5 do 2 mm.

Ten eukaliptus wytwarza lignotuber, czyli bogate w skrobię zgrubienie powstające na korzeniach tuż pod powierzchnią gleby. Organ ten umożliwia roślinie odrośnięcie z nasady po silnym mrozie, pożarze lub bardzo niskim cięciu. Roślina wytwarza również liczne pędy z pąków śpiących znajdujących się pod korą, dzięki czemu bardzo dobrze znosi zabiegi odmładzającego cięcia, ogławiania oraz silniejszego przycinania.

Eukaliptus śnieżny z Tasmanii to atrakcyjne i wytrzymałe drzewo , które jako soliter, posadzone w otwartej przestrzeni, pozwala podziwiać piękno kory i elegancję pokroju. Dobrze znosi cięcie, dlatego można prowadzić go na jednym pniu, aby uzyskać smukłe drzewo, albo na kilku pniach, tworząc roślinę bardziej rozłożystą, ale mieszczącą się w objętości ulistnienia lepiej dopasowanej do małych ogrodów. Mrozoodporność od -10 do -12 °C sprawia, że najlepiej rośnie w klimacie umiarkowanym, oceanicznym, na glebach od suchych do wilgotnych, dobrze przepuszczalnych, jednak nie toleruje długotrwałych okresów suszy ani gleb zbyt gliniastych lub nadmiernie wapiennych. Dobrze radzi sobie na wilgotnych, lecz nie podmokłych glebach i może je osuszać. Ze względu na bardzo dobrze rozwinięty system korzeniowy należy starannie wybrać miejsce sadzenia, zachowując zwłaszcza odpowiednią odległość od fundamentów domu i instalacji.