Eukaliptus popielaty - Eucalyptus cinerea

Eukaliptus popielaty, czyli eukaliptus popielaty, jest bardzo ceniony we florystyce ze względu na piękno młodocianych liści. Jego okrągłe, sinozielone liście doskonale komponują się z kwiatami w bukietach i kompozycjach. W ogrodzie ten eukaliptus jest interesujący ze względu na umiarkowany wzrost, względną mrozoodporność i tolerancję na wapń. Szybko tworzy niewielkie drzewo o niekiedy pokręconym pokroju i malowniczej korze, dekoracyjne przez cały rok. Jego przyjemnie aromatyczne liście mają opinię odstraszających komary, a niepozorne kwitnienie jest pożytkiem dla pszczół. Rosnąc w pełnym słońcu, wnosi odrobinę egzotyki do ogrodów w klimacie umiarkowanym. 

Eukaliptus popielaty to niewielkie drzewo z rodziny mirtowatych, podobnie jak feijoa, kuflik czy mirt zwyczajny, o charakterystycznym kwitnieniu. Gatunek ten pochodzi z południowo-wschodniej Australii (stanów Nowa Południowa Walia i Wiktoria), gdzie może osiągać wysokość do 15–16 m, tworząc szeroką i rozłożystą sylwetkę.
W uprawie w naszych szerokościach geograficznych w ciągu kilkunastu lat tworzy niewielkie drzewo o wysokości 10–12 m i szerokości od 6 do 8 m, o naturalnie rozłożystym pokroju; niektóre gałęzie mogą płożyć się po ziemi. Pień również może przybierać pokręcony kształt, nadający roślinie nieco dzikiego charakteru. Jego kora jest trwalsza niż u większości eukaliptusów i złuszcza się w bardzo niewielkim stopniu. Gruba, włóknista, szorstka i bruzdkowana, ma matowoszary kolor, który w zależności od pory roku mniej lub bardziej przechodzi w odcień mahoniowopomarańczowy.
Podobnie jak u wielu gatunków, eukaliptus popielaty ma dwa rodzaje ulistnienia: młodociane i dorosłe, które mogą współistnieć na tej samej roślinie. Po pojawieniu się młode liście są niezwykle dekoracyjne i szczególnie cenione przez profesjonalistów do kompozycji kwiatowych. Koliste, niemal okrągłe liście, o średnicy około 3,5 cm, są siedzące (bez ogonków liściowych) i naprzeciwległe, dzięki czemu tworzą niezwykłą grafikę. Ich drugim atutem jest kolor: bardzo sinozielony, niemal niebieski. Ponadto mają przyjemny, miętowy zapach, który odstrasza komary. Dorosłe liście są srebrzystoszare, wydłużone (lancetowate), o długości około 11 cm i szerokości 3 cm, a niekiedy sierpowate (lekko wygięte w kształt sierpa). Mają krótki ogonek liściowy o długości 1 cm. 
Kwitnienie, dość niepozorne, przypada na maj i czerwiec. Kwiaty są lekko pachnące i przypominają wdzięczne, niewielkie kremowobiałe pompony. Złożone z dziesiątek wydłużonych pręcików otaczających centralny słupek, są chętnie odwiedzane przez owady. Bardzo miododajne, szczególnie cenione są przez pszczoły, które w Australii produkują z nich ceniony miód. Następnie tworzą się owoce w kształcie niewielkich torebek.
Eukaliptus popielaty najlepiej rośnie w glebie gliniastej lub piaszczystej, kwaśnej do obojętnej, i toleruje niewielką zawartość wapnia. Nie lubi zbyt suchych terenów, potrzebuje jednak przepuszczalnej gleby, aby uniknąć nadmiaru wody. Jego mrozoodporność jest dość dobra jak na eukaliptus; znosi krótkotrwałe spadki temperatury od -10 do -12 °C, jednak później liście ucierpią, a roślina obumrze przy temperaturze około -15 °C.

Eukaliptus popielaty doskonale sprawdza się w kompozycjach utrzymanych w białej lub srebrzystej tonacji. Wnosi odrobinę egzotyki do ogrodu i pozwala tworzyć charakterystyczne aranżacje w towarzystwie innych roślin o wyrazistym, przywodzącym na myśl odległe krainy pokroju. Callistemon rigidus, czyli kuflik płaczący, z czerwonymi kwiatami przypominającymi szczotki do butelek, będzie jego doskonałym towarzyszem w niezbyt chłodnym klimacie. Warto także postawić na Grevillea juniperina o ciemnozielonych, kłujących liściach, podkreślonych przez wspaniałe czerwone kwiaty. Wymaga niewapiennej gleby i od kilku lat jest uprawiana nawet w rejonie Orleanu.
Możesz także wykorzystać jego sinozielone barwy, zestawiając go z roślinami o purpurowych liściach (Sambucus Black Lace, Cotinus Royal Purple) lub złocistych (Catalpa bignonioides Aurea, glediczja trójcierniowa 'Sunburst'.