Eukaliptus śnieżny - Eucalyptus pauciflora subsp. niphophila

Eucalyptus niphophila to karłowa i powyginana forma Eucalyptus pauciflora, nazywanego również eukaliptusem śnieżnym. Ten duży zimozielony krzew ceniony jest za malowniczy pokrój, tworzony przez pień i spiralnie skręcone gałęzie, a także za niezwykłą korę, która złuszcza się szerokimi pasami i z wiekiem przypomina patchwork łączący biel kremową, szarość i czerwonawy brąz. Ozdobą rośliny jest również stosunkowo obfite, wiosenne kwitnienie białymi kwiatostanami przypominającymi pompony. Zimozielone, skórzaste liście, złożone z długich, szarawych liści w kształcie sierpów, tworzą bardzo efektowną osłonę w żywopłocie lub na rabacie. To prawdopodobnie najbardziej odporny na mróz eukaliptus, który przystosuje się do wielu regionów, także na terenach położonych w średnich górach. Jego wymagania są jasne: potrzebuje słońca i gleby dobrze przepuszczalnej, bez nadmiaru wapnia.

Eucalyptus pauciflora ssp. niphophila, nazywany również Eucalyptus coriacea ssp. niphophila lub eukaliptusem o skórzastych liściach, to duży krzew z rodziny mirtowatych, pochodzący z południowo-wschodniej Australii. Ten podgatunek, wywodzący się z góry Kosciuszko w Alpach Australijskich, rośnie tam w położonych wysoko dolinach, często przez całą zimę pokrytych śniegiem. Ta bardzo piękna roślina otrzymała w 1993 roku Award of Garden Merit, odpowiednik Złotej Palmy w świecie roślin. Jak na ten rodzaj osiąga stosunkowo niewielkie rozmiary. Eukaliptus ten tworzy skręcony pień, rozgałęziający się już u podstawy, zwieńczony krzaczastą koroną o lekko rozłożystym pokroju. W wieku dojrzałym osiąga od 6 do 8 m wysokości i 6 m szerokości, a jego wzrost jest umiarkowanie szybki.

Młode, czerwone gałązki tego eukaliptusa pokrywają zimozielone liście. Są one długie, wąskie i ostro zakończone, osiągają 10 cm długości, mają skórzastą, dość błyszczącą powierzchnię, początkowo zieloną, a następnie przybierającą bardziej sinozielony lub szary odcień. Po roztarciu lekko aromatycznie pachną. W naszych warunkach klimatycznych kwitnienie przypada na maj i czerwiec, gdy rośliny mają już kilka lat. Są to w rzeczywistości bezpłatkowe, kuliste kwiaty, złożone z licznych, gęsto skupionych kremowobiałych pręcików, przypominających pompony. Kwiaty rozwijają się między liśćmi, zebrane po 3 wzdłuż całych gałązek, a następnie pojawiają się duże, zielone owoce w kształcie stożków, które w miarę dojrzewania brązowieją. Stara kora, brunatnoczerwonawa i ozdobiona szarymi płytkami, co roku złuszcza się dużymi płatami, odsłaniając zupełnie nową korę w białoniebieskie, kremowe, cynamonowe i migdałowozielone pasy. W przeciwieństwie do innych gatunków Eucalyptus niphophila dobrze znosi przesadzanie nawet w dość późnym wieku.

Eukaliptus śnieżny dobrze znosi zarówno klimat półgórski, jak i półsuchy letni, a jego mrozoodporność sięga od -18 do -20 °C, jeśli rośnie w glebie, która nie zatrzymuje wilgoci, lub korzysta z okrywy śnieżnej. Co ciekawe, eukaliptusy na ogół zużywają dużo wody, nawet zimą, przyczyniając się do osuszania gleby. Z kolei ich odporność na letnią suszę jest potwierdzona w ciepłym, osłoniętym stanowisku. Eucalyptus niphophila, dzięki rozgałęzionemu pokrojowi, tworzy efektowną osłonę z liści i doskonale prezentuje się w grupach krzewów. Wnosi do ogrodu nutę egzotyki, posadzony w żywopłocie wraz z innymi stosunkowo mrozoodpornymi krzewami, takimi jak budleje 'Lochinch' i 'Bicolor' oraz niektóre oleandry pospolite (Luteum Plenum, 'Provence', 'Atlas'). Jednak to właśnie jako soliter to niewielkie drzewo będzie bezsprzecznie najbardziej cenione ze względu na swój malowniczy pokrój, niezwykłą korę i eleganckie ulistnienie.