Eukaliptus śnieżny Mt Bogong

Eucalyptus pauciflora subsp. niphophila 'Mt Bogong' jest również znany jako eukaliptus śnieżny z Mount Bogong. Najczęściej tworzy wielopniowy krzew lub niskie, rozgałęzione drzewko o niezwykle dekoracyjnej, absolutnie urzekającej korze, na której przeplatają się odcienie szarości, bieli i kremu. Ma bardziej zwarty pokrój niż forma typowa i tworzy dość luźną koronę. Niebieskawe młodociane ulistnienie jest bardzo atrakcyjne i pozostaje dekoracyjne przez cały rok, ponieważ liście są zimozielone. W czerwcu i lipcu roślina ozdabia się ładnymi, białymi kwiatostanami przypominającymi pompony. Bardzo mrozoodporny, przystosowujący się do większości gleb dobrze przepuszczalnych, dość dobrze tolerujący podłoże wapienne i suszę po dobrym ukorzenieniu, może być uprawiany niemal w całej Francji.

Eucalyptus pauciflora subsp. niphophila należy do dużej rodziny mirtowatych, podobnie jak kuflik płaczący (Callistemon), Feijoa czy oczywiście mirt. Rodzaj Eucalyptus obejmuje ponad 800 gatunków, niemal wszystkie pochodzą z Australii, z wyjątkiem kilku wywodzących się z Azji Południowo-Wschodniej. Eucalyptus pauciflora występuje na rozległym obszarze Australii, rozciągającym się od południowo-wschodniego Queenslandu przez Nową Południową Walię aż po stan Wiktoria i Tasmanię. Wyróżnia się pięć podgatunków, przy czym niphophila występuje w wysokich pasmach górskich, takich jak Góry Śnieżne w Nowej Południowej Walii oraz kilka szczytów w stanie Wiktoria. Mount Bogong, wznoszący się na wysokość 1986 m, nieco wyżej niż Mont Ventoux, nasz prowansalski olbrzym, jest siedliskiem niewielkiej populacji, z której wywodzi się ta odmiana 'Mt Bogong'.
Roślina podlega więc bardzo zmiennym warunkom klimatycznym: latem łagodnym lub ciepłym, zimą natomiast chłodnym i bardzo śnieżnym. Odmiana ta jest znana z tego, że przetrwała spadek temperatury do -23 °C w pobliżu stacji narciarskiej Charlotte Pass. Poza naturalnym obszarem występowania jej mrozoodporność — jedna z najwyższych wśród eukaliptusów — wydaje się ograniczona do -18 °C w dobrych warunkach i w przypadku dorosłych, dobrze zadomowionych egzemplarzy. Młodsze drzewa mogą ucierpieć już przy -15 °C, co i tak daje bardzo interesujące możliwości ich uprawy we Francji.
Zazwyczaj tworzy mallee — aborygeńskie określenie krzewu rozgałęziającego się od samej ziemi i osiągającego mniej niż 10 m wysokości — o wysokości około 7–8 m i szerokości 3,5–4 m. Podgatunek niphophila może osiągnąć maksymalnie 10 m wysokości. Rzadziej przyjmuje pokrój drzewa, dość nisko rozgałęzionego, lecz jednopniowego. Eucalyptus ten ma dużą zdolność regeneracji dzięki lignotuberowi. Jest to podziemne zgrubienie bogate w skrobię, zdolne do wytwarzania licznych odrostów, jeśli nadziemna część rośliny zostanie zniszczona. Po takim silnym przycięciu odrosty są bardziej krzaczaste niż roślina wyjściowa. Ta cecha, występująca u wielu eukaliptusów, jest szczególnie interesująca z punktu widzenia walorów ozdobnych, ponieważ pozwala na silne cięcie, dzięki któremu można uzyskać mocne rozkrzewienie rośliny. Ponieważ kora tego eukaliptusa jest niezwykle dekoracyjna, roślina będzie tym atrakcyjniejsza, im więcej wytworzy pni. Gładka kora, niekiedy określana jako „skóra pytona”, przybiera odcienie szarości, bieli, kremu, a nawet żółci.
Młodociane ulistnienie również jest dekoracyjne. Tworzą je owalne liście o długości od 2,5 do 7,5 cm i szerokości od 2 do 3,5 cm, niebieskozielone i o matowej powierzchni. Liście dorosłe są bardziej wydłużone, lancetowate do sierpowatych, i nieco większe — ich blaszki osiągają 10 cm długości i 3 cm szerokości. Naprzemianległe, ogonkowe liście, zielone lub niebieskozielone, są średnio aromatyczne po roztarciu.
Kwitnienie ma typową dla eukaliptusów postać małych, białych pomponów, tworzonych przez baldachy złożone z 9–15 drobnych, bezpłatkowych kwiatów. W rzeczywistości podziwiamy skupiska pręcików. W naszym klimacie roślina kwitnie w czerwcu i lipcu, natomiast w Australii, położonej na półkuli południowej, od grudnia do lutego. W dostatecznie ciepłym klimacie kwiaty przekształcają się w drobne owoce w kształcie miseczek, pozbawione większych walorów ozdobnych.
Odmiana ta wyróżnia się dużą zdolnością przystosowawczą zarówno do rodzaju gleby, jak i warunków klimatycznych. Rośnie zarówno na podłożu obojętnym, jak i kwaśnym, a także dość dobrze toleruje wapń. Lubi gleby wilgotne, ale znosi również bardziej suche podłoże. Nie toleruje jedynie nadmiernej wilgoci i zastojów wody, ponieważ wymaga gleby dobrze przepuszczalnej. Jest także odporny na upał, a nawet suszę, co pozwala na jego uprawę w większej części naszych regionów.

Eucalyptus pauciflora subsp. niphophila 'Mt Bogong' to jeden z najciekawszych przedstawicieli tego rodzaju. Może znosić spadki temperatury do -15 °C i niższe, pod warunkiem posadzenia w glebie dobrze przepuszczalnej. Ten duży krzew zachwyca niezwykle dekoracyjną korą. Zwarty i bardzo dobrze znoszący cięcie, doskonale nadaje się do małych ogrodów. Można z powodzeniem sadzić go niemal wszędzie we Francji, pod warunkiem zapewnienia mu słonecznego stanowiska, ponieważ zupełnie nie toleruje cienia. Aby stworzyć niezapomnianą kompozycję w regionach o niezbyt surowym klimacie, posadź go na rabacie w towarzystwie chruściny szkarłatnej (Arbutus andrachne), której piękna, pomarańczowoczerwona kora może konkurować z korą małego eukaliptusa. Jej piękne, błyszczące, zimozielone liście oraz drobne czerwone owoce są również bardzo dekoracyjne. W chłodniejszych regionach możesz stworzyć podobny kontrast z pomocą Prunus maackii 'Amber Beauty' — czeremchy Maacka o wyjątkowo pięknej, pomarańczowej korze, bardzo łatwej w uprawie.