Eukaliptus srebrzystolistny - Eucalyptus pulverulenta

Eukaliptus srebrzystolistny (Eucalyptus pulverulenta), nazywany również eukaliptusem srebrzystolistnym górskim, pochodzący z Nowej Południowej Walii, jest znacznie rzadziej spotykany w uprawie niż jego karłowa odmiana 'Baby Blue', choć przewyższa ją pod względem wytrzymałości i mrozoodporności. To eukaliptus typu mallee, który można prowadzić jako niewielkie drzewo o pojedynczym pniu albo jako duży krzew złożony z licznych pędów wyrastających z karpy. Jego wiosenne kwitnienie w postaci kremowobiałych pomponów, ukrytych między liśćmi, pojawia się na młodych egzemplarzach, a jego szarawobiała kora, obrączkowana brązowymi pasami, jest niezwykle dekoracyjna. Ten eukaliptus ma wiele zalet: nie zajmuje zbyt dużo miejsca, jest dość odporny na mróz, bardzo ozdobny i ma mniejsze wymagania względem gleby niż większość eukaliptusów.

Eucalyptus pulverulenta należy do rodziny mirtowatych. Ten gatunek botaniczny występuje naturalnie w postaci rozproszonych populacji w środkowej i południowej części Nowej Południowej Walii w Australii. Rośnie na zadrzewionych łąkach, zboczach, płaskowyżach oraz na stanowiskach górskich. Jak na ten rodzaj jest niewysoki. Eukaliptus ten wyróżnia się nieco chaotycznym, mniej lub bardziej kulistym lub piramidalnym pokrojem, gładką korą oraz koroną złożoną niemal wyłącznie z liści młodocianych. W zależności od tego, czy rośnie jako drzewo, czy kępa, a także od warunków uprawy, eukaliptus ten osiąga od 3 do 8 m wysokości. Rośnie dość szybko.

Liście tego srebrzystolistnego eukaliptusa pozostają zimą na roślinie i po roztarciu wydzielają aromat. Młodociane liście są niewielkie, zaokrąglone, srebrzystozielononiebieskie i całkowicie obejmują łodygi. Są ułożone naprzeciwlegle i gęsto na małych gałązkach. Liście dorosłe są lancetowate, spiczaste i mają ten sam srebrzystoniebieski kolor. Liście, młode pędy i kwiatostany pokrywa biały proszkowaty nalot, który nadaje całemu ulistnieniu wyjątkową świetlistość, szczególnie wiosną. To właśnie ten biały nalot woskowy dał gatunkowi nazwę „pulverulenta”. Kwitnienie przypada u nas na okres od maja do czerwca, gdy rośliny mają 3 lub 4 lata. Są to w rzeczywistości kuliste kwiatostany złożone z licznych bezpłatkowych kwiatów, utworzonych wyłącznie z ciasno skupionych kremowobiałych pręcików, przypominających pompony. Rozwijają się między liśćmi, po 3 wzdłuż całych pędów, a następnie pojawiają się duże, zielone owoce w kształcie stożków, również pokryte nalotem, które po dojrzeniu brązowieją. Kora, od najmłodszego wieku ozdobiona obrączkowanym wzorem, z upływem lat złuszcza się szerokimi pasami. Ma szarobiałą barwę z brązowymi cętkami. Eucalyptus pulverulenta, podobnie jak wszystkie australijskie eukaliptusy typu mallee, bardzo dobrze znosi cięcie, nawet tuż przy ziemi: roślina ma silnie rozwinięty lignotuber (zgrubiały organ spichrzowy z licznymi uśpionymi pąkami) w obrębie szyjki korzeniowej. Organ ten umożliwia jej energiczne odrastanie po przejściu mrozu, pożarze lub silnym cięciu. Eukaliptus ten można z powodzeniem prowadzić na jednym pniu, pozostawiając tylko najładniejszy pęd wyrastający z karpy.

Eucalyptus pulverulenta dobrze znosi zarówno klimat oceaniczny, jak i półsuchy, a jego odporność na mróz ogranicza się do krótkotrwałych przymrozków nad ranem, rzędu od -10 do -12 °C (według niektórych źródeł nawet do -14 °C), jeśli zostanie posadzony w glebie, która nie zatrzymuje wilgoci. Eukaliptusy często przedstawia się jako rośliny zużywające duże ilości wody, nawet zimą, przyczyniające się do osuszania gleby. Ogólnie rzecz biorąc, eukaliptusy typu mallee z lignotuberem dobrze znoszą suche lata, gdy się już dobrze ukorzenią. Odporność eukaliptusów na mróz zależy od ich wieku (młode egzemplarze są bardziej wrażliwe na zimno), wilgotności gleby, a co za tym idzie – zawartości wody w ich tkankach, tempa nadejścia chłodów oraz zdolności do wypuszczania nowych pędów, a także od innych czynników.

Eukaliptus srebrzystolistny górski wspaniale prezentuje się w kompozycjach utrzymanych głównie w białej lub srebrzystej tonacji. Posadzony w formie żywopłotu lub jako pojedynczy egzemplarz, wnosi do ogrodu niezwykle efektowny akcent świetlistości. Można zestawiać go z Callistemonami, manukami, akacjami, zimozielonymi prusznikami… Łatwy w uprawie, nie wymaga cięcia, ale można go silnie skrócić, aby zachował zwarty, krzaczasty pokrój. Jest również rośliną miododajną, elegancką i świetlistą na każdym etapie wzrostu, zarówno jako młoda, jak i dorosła roślina, a jego gałązki pięknie prezentują się w bukietach. Idealny klimat dla tego niewielkiego drzewa panuje nad morzem (co najmniej 100 m od brzegu) lub na południu Francji (w strefie uprawy oliwek), gdzie chłody są krótkotrwałe i rzadko bardzo silne.