Granatowiec Parfianka

Granatowiec 'Parfianka' oferuje obfity zbiór dużych granatów o masie od 240 do 430 g, zaokrąglonym kształcie i średnicy od 10 do 14 cm. Ich gruba, błyszcząca skórka w pełnej dojrzałości ma ciemnoczerwone zabarwienie. Wewnątrz owoc jest podzielony na kilka komór zawierających nasiona z obfitą, soczystą, czerwonawą i słodką pulpą, z niewielką liczbą nasion, które są delikatne i miękkie. Sok ma głęboki bordowoczerwony kolor.

Odporny na pękanie i praktycznie pozbawiony pestek granatowiec 'Parfianka' doskonale smakuje na surowo, od razu po zbiorze. Pobudzając kubki smakowe, owoc ten zapewnia bardzo przyjemne doznania. Słynie z wyjątkowych właściwości odżywczych: jest orzeźwiający, gasi pragnienie, ma niewiele kalorii i obfituje w witaminy, minerały oraz przeciwutleniacze. Aby owoce tej odmiany optymalnie dojrzały, potrzebne jest długie i ciepłe lato. Umiarkowane tempo wzrostu sprawia, że roślina nadaje się do małych ogrodów, a jej pomarańczowe, atrakcyjne i dekoracyjne kwiaty przyciągają również owady zapylające. Najlepiej sadzić tę odmianę wiosną, gdy klimat się ociepla, w głębokiej i dobrze przepuszczalnej glebie, nawet jeśli jest stosunkowo sucha.

Punica granatum, powszechnie nazywany granatowcem, granatowcem właściwym, jabłonią kartagińską lub jabłkiem punickim, jest niewielkim drzewem owocowym należącym do rodziny krwawnicowatych (dawniej zaliczanym do rodziny Punicaceae). Pochodzi z Persji, gdzie był uprawiany już ponad 5000 lat temu. Na przestrzeni dziejów granatowiec pojawiał się w Egipcie, Grecji, Afryce, a następnie w Hiszpanii. Jest uprawiany od Azji po Europę. Miasto Grenada, skrzyżowanie cywilizacji arabskiej i andaluzyjskiej, położone w południowej Hiszpanii, zawdzięcza swoją nazwę obecności granatowca sprowadzonego przez Maurów i licznie sadzonego w słynnych ogrodach pałacu Alhambra. Drzewo to zdobiło również wiszące ogrody Babilonu, a Rzymianie poznali je w Kartaginie i nazwali jabłkiem kartagińskim. Jest to gatunek o dużej długowieczności, mogący żyć do 200 lat.

Odmiana 'Parfianka' pochodzi z Azji Środkowej, a dokładniej z Turkmenistanu, gdzie ma długą historię uprawy, w klimacie kontynentalnym z nieco surowymi i chłodnymi zimami oraz bardzo gorącymi latami. Jest to odmiana bardzo plenna, obficie i regularnie owocująca, jednak wprowadzenie w owocowanie następuje dość późno, po 5–7 latach. 'Parfianka' początkowo tworzy kępę ciernistych i splątanych gałązek, wykazując dość szybki wzrost aż do osiągnięcia dojrzałości, co następuje nie wcześniej niż w wieku 5–6 lat. Dorosła roślina rozwija się znacznie wolniej, po kilku latach tworząc małe drzewo o wysokości 4 m i minimalnej szerokości od 2,50 do 3 m, o rozłożystym i zaokrąglonym pokroju. Z kępy, jeśli zadba się o usunięcie dolnych gałęzi, wyrasta drzewo osadzone na pniu o malowniczo powyginanym kształcie, którego urok przypomina oliwki. Jego liście opadające na zimę są złożone z małych, owalnych liści o długości od 4 do 7 cm i szerokości od 1 do 2 cm, błyszczących i intensywnie zielonych. Wiosną pojawiają się w odcieniach brązu i purpury, a przed opadnięciem jesienią przybierają piękne, złocistożółte barwy jesienne przechodzące w pomarańczowoczerwone. Granatowiec jest rośliną jednopienną, czyli na jednym egzemplarzu wytwarza kwiaty męskie produkujące pyłek oraz kwiaty żeńskie, z których powstaną owoce. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, a następnie sporadycznie trwa przez całe lato. Kwiaty mają około 4 cm średnicy. Składają się z pomarszczonych płatków w pięknym pomarańczowym kolorze przechodzącym w czerwień, wyrastających z grubego kielicha o woskowej fakturze, który już przypomina przyszły owoc granatu. Jest to odmiana dość odporna na zimno, znosząca temperatury sięgające od -15 do -18 °C. Kwitnienie mogą uszkodzić i owocowanie ograniczyć późne przymrozki w kwietniu i maju. Granatowiec jest samopylny, ponieważ kwiaty męskie i żeńskie zapylają się wzajemnie. Nie potrzebuje więc innego egzemplarza do owocowania, jednak obecność w pobliżu innej odmiany granatowca zwiększy plon.

Zbiór odbywa się w październiku, w zależności od klimatu. Owoce można spożywać od razu po zbiorze, w miarę dojrzewania. Granat jest dojrzały, gdy jego skórka staje się intensywnie czerwona i błyszcząca oraz zaczyna pękać. Nie należy czekać, aż owoc pęknie. Inną oznaką dojrzałości jest wygląd małych, płatkowatych wyrostków na końcu owocu, które są skierowane, a nawet zawinięte do środka. Owoc składa się z twardej, czerwonej skórki zewnętrznej oraz grubej, gąbczastej i białawej skórki wewnętrznej. Wnętrze owocu jest podzielone na komory. Każda zawiera przezroczystą i lepką osłonkę zwaną „arilem”, w której znajdują się liczne nasiona. Nasiona i arile są jadalne. Granat można spożywać na surowo, przekrojony na pół i wybierany małą łyżeczką, dodawać do sałatek owocowych lub podawać w sosie do mięsa albo ryb. Przerobienie go na sok pozwala w pełni wykorzystać dobroczynne właściwości tego owocu. Z nasion uzyskuje się również cenny olej wykorzystywany w kosmetyce. Świeże nasiona są delikatne i można je spożywać na surowo. Po wysuszeniu stosuje się je jako przyprawę do dalu, smażonych samos i farszów. Owoce należy zbierać w pełnej dojrzałości, ponieważ po zbiorze już nie dojrzewają.

Bogaty w wodę granat orzeźwia i gasi pragnienie. Można go spożywać na surowo od razu po zbiorze lub przetwarzać na sok, tym bardziej że korzyści dla zdrowia są większe niż w przypadku samego owocu. Ceniony za wysoką zawartość przeciwutleniaczy, dostarcza również witamin A, C i E, błonnika oraz minerałów, takich jak wapń, żelazo, kwas foliowy i potas. Owoce mogą być przechowywane od kilku tygodni do kilku miesięcy po zbiorze, w lodówce, w temperaturze od 1 do 3 °C.

Wśród odmian granatowców granatowiec 'Parfianka' jest ceniony zarówno za smaczne owoce, jak i walory dekoracyjne. Jest łatwy w uprawie i odporny na choroby, dlatego bez problemu będzie się rozwijać w miejscach, w których mogą rosnąć również oliwka i figowiec, także w cieplejszych regionach, pod warunkiem zapewnienia mu dobrej ochrony. Prawidłowy rozwój i dojrzewanie owoców wymagają jednak dostatecznej ilości słońca i ciepła. To wspaniała roślina, którą można posadzić jako soliter na trawniku, na rabacie, w zróżnicowanym żywopłocie lub w pobliżu sadu. W ciepłym klimacie doskonale komponuje się z innymi śródziemnomorskimi drzewami owocowymi, takimi jak: figowiec, oliwka, nieśplik japoński, głożyna pospolita, gujawa chilijska (mirt zwyczajny), migdałowiec czy też morwa.