Hortensja ogrodowa Geoffrey Chabdun

Hortensja ogrodowa 'Geoffrey Chadbund' to odmiana o dużych, płaskich kwiatostanach typu „lacecap” (z płaskimi baldachami). Uhonorowana wyróżnieniem ogrodniczym, ceniona jest za duże, płaskie kwiatostany, których barwa zmienia się od różowej do czerwonej w zależności od rodzaju gleby. Pięknie prezentujące się na tle dość ciemnozielonych liści, kwiaty rozwijają się przez całe lato. Preferuje gleby neutralne do kwaśnych, ponieważ źle znosi aktywny wapń. Najlepiej rośnie w półcieniu, szczególnie na ciepłym, osłoniętym stanowisku. Lubi chłód i wilgoć, dlatego można ją uprawiać w dużym pojemniku, jeśli gleba w ogrodzie jej nie odpowiada.

Hortensje należą do rodziny hortensjowatych, której są najbardziej charakterystycznymi przedstawicielami. Ta rodzina botaniczna obejmuje 17 rodzajów, wśród których znajdują się także popularne żylistki oraz znacznie mniej znana Carpenteria. Bogaty w 73 gatunki rodzaj Hydrangea obejmuje przede wszystkim krzewy, ale także kilka gatunków pnących. Większość z nich ma liście opadające na zimę, choć niektóre, jak Hydrangea seemanii, zachowują liście przez cały rok. Pochodzący ze wschodniego wybrzeża Japonii, na południe od Tokio, a także z sąsiednich wysp dziki gatunek H. macrophylla nie jest jednak bezpośrednim przodkiem licznych hortensji uprawianych obecnie. Wprowadzony do Europy dopiero w 1917 roku pojawił się tam znacznie później niż odmiana 'Otaksa', od dawna uprawiana w japońskich ogrodach i sprowadzona do Francji już w 1790 roku. Badania sugerują, że to właśnie ona dała początek większości współczesnych odmian uprawnych.
Hortensja 'Geoffrey Chadbund' została wyhodowana przez słynnego angielskiego szkółkarza L.R. Russella, który nadał jej nazwę na cześć autora książki o śliwach wiśniowych. Wprowadzona do sprzedaży przed 1956 rokiem, choć dokładna data nie jest znana, otrzymała w 1993 roku prestiżowe wyróżnienie „Award of Garden Merit” przyznawane przez RHS (Royal Horticultural Society), doceniające jej walory ozdobne i uprawowe. Krzew tworzy średniej wielkości, dobrze rozgałęzioną kępę, która z czasem się rozrasta i osiąga od 1,20 do 1,50 m wysokości oraz od 1,50 m do 2 m szerokości. Naprzeciwległe liście mają owalny lub eliptyczny kształt i osiągają od 10 do 20 cm długości. Ich brzeg jest ząbkowany, a piękna, dość ciemna, błyszcząca zieleń przed opadnięciem jesienią ma tendencję do przybierania subtelnie żółtej barwy. Kwiatostany typu „lacecap” to wspaniałe, płaskie baldachy złożone z całkowicie rozwiniętych, płonnych kwiatów na obwodzie oraz pozostających zamkniętymi kwiatów płodnych w środku. Osiągające od 15 do 20 cm średnicy płaskie kwiatostany rozwijają się od lipca do września, a nawet dłużej. Ich barwa zmienia się w zależności od pH gleby: od intensywnej różowoczerwonej na lekko zasadowym podłożu po różowofioletową, przechodzącą w lawendowoniebieską, na glebie neutralnej do kwaśnej. Kwiatostany osadzone są na mocnych pędach, dzięki czemu nadają się do tworzenia świeżych i suchych bukietów.

Jako historyczna, wciąż atrakcyjna odmiana, hortensja 'Geoffrey Chadbund' najlepiej czuje się w klimacie oceanicznym. W cieplejszym klimacie należy chronić ją przed ostrym słońcem i suszą. Jej długie letnie kwitnienie zachęca do sadzenia jej na rabacie w towarzystwie roślin kwitnących w innych terminach, aby cieszyć się kwiatami przez większą część roku. Egzemplarz magnolii gwiaździstej rozpocznie sezon już w marcu, a w maju zakwitną wspaniałe azalie chińskie. Następnie kalmie, czyli laury górskie, połączą okres kwitnienia tych roślin z kwitnieniem hortensji, a pod koniec roku pałeczkę przejmą kamelie jesienne.