Olsza szara Laciniata

Alnus incana 'Laciniata' to wyjątkowo elegancka odmiana olszy szarej. To średniej wielkości drzewo liściaste o smukłej koronie ma delikatne ulistnienie złożone z ząbkowanych, poszarpanych liści. Jego gładka kora o niemal białoszarym kolorze dodaje mu uroku, podobnie jak zimowe kwitnienie w postaci zwisających kotek o brunatnofioletowej barwie, które pojawiają się na długo przed rozwojem liści. To drzewo jest bardzo mrozoodporne i ma niewielkie wymagania względem gleby. Dobrze przystosowane do terenów wilgotnych i wapiennych, po dobrym ukorzenieniu znosi suszę. Posadź je jako soliter w średniej wielkości ogrodzie lub na dużej działce. 

Alnus incana 'Laciniata' to drzewo liściaste z rodziny brzozowatych, podobnie jak brzozy. Gatunek typowy, nazywany olszą górską lub olszą szarą, pochodzi z umiarkowanych regionów półkuli północnej i jest mrozoodporny do -36ºC. We Francji drzewo to występuje dziko wzdłuż cieków wodnych, na terenach wilgotnych i w lasach łęgowych Jury, Alp oraz doliny Renu, do wysokości 1800 m n.p.m. Dzięki elastyczności i zdolności do tworzenia odrostów jest jednym z nielicznych drzew odpornych na lawiny. To pionierski gatunek o szybkim wzroście, który na ubogiej, wapiennej glebie potrafi tworzyć zwarte zbiorowiska roślinne. Jego głęboki i rozłogowy system korzeniowy pozwala mu opierać się wiatrowi i trwale zakotwiczyć nawet na bardzo niestabilnej, pochyłej glebie.

Olsza szara 'Laciniata' osiąga wysokość od 10 do 12 m i szerokość korony od 5 do 6 m. Rośnie umiarkowanie szybko, w zależności od warunków uprawy. Ta odmiana często wytwarza kilka pni, z których wyrasta smukły konar tworzący podstawę smukłej, jajowatej korony. Pień oraz młode gałązki mają szary kolor. Liście, opadające na zimę, pojawiają się wiosną i opadają jesienią. Są luźno rozmieszczone, jasnozielone i bardzo głęboko powcinane na brzegach. Gałązki oraz spód liści pokrywa jasny meszek. Kwitnienie przypada na luty. Na drzewie pojawiają się niepozorne kotki żeńskie o długości około 5 cm oraz bardziej dekoracyjne kotki męskie o długości 7 cm, fioletowawe i oprószone żółtym pyłkiem. Zapylane przez owady kwiaty żeńskie przekształcają się w owoce. Są to szarobrązowe szyszki, widoczne od września i pozostające na gałązkach przez całą zimę.  Uwalniają one wąskie, oskrzydlone orzechy, rozsiewane przez wiatr i stanowiące ważne źródło pożywienia dla niektórych ptaków. Odmiana 'Laciniata' lepiej znosi okresowe podtopienia niż gatunek typowy, ale jej krewniaczka, olsza czarna, znacznie lepiej nadaje się do terenów podmokłych.

Alnus incana 'Laciniata' to bardzo dekoracyjne drzewo, które warto posadzić w dobrze wyeksponowanym miejscu, aby móc podziwiać jego naturalną elegancję. Otocz je niskimi krzewami lubiącymi wapienne podłoże, takimi jak na przykład krzewuszki karłowe czy dziurawce.

Olsza szara jest często sadzona w celu zazieleniania ubogich i niestabilnych gleb w górach, a także hałd pokopalnianych. Jej system korzeniowy tworzy brodawki korzeniowe zawierające bakterie wiążące azot z powietrza i wzbogacające nim glebę. Często wykorzystuje się ją również w składzie zadrzewień śródpolnych pełniących funkcję osłony przeciwwiatrowej. 

Nazwa Alnus incana pochodzi od łacińskiego słowa incanus, oznaczającego „pokryty szarobiałymi włoskami”, i nawiązuje do owłosionego spodu młodych liści. Liście stosuje się jako środek moczopędny i przeciwrobaczy. Kora ma właściwości ściągające i tonizujące.