Apodasmia similis

Apodasmia similis (synonim Leptocarpus similis) należy do grupy wysokich bylin z południowych krain, przypominających trawy, trzciny lub bambusy, powszechnie określanych mianem restio. Ten okazały gatunek z pewnością nie należy do najbardziej mrozoodpornych, ale wyróżnia się jedną z najpiękniejszych barw i dużą tolerancją na różne warunki uprawy. Roślina tworzy gęstą kępę smukłych pędów pokrytych brązowymi przysadkami, w kolorze szarozielonym, pod koniec sezonu przechodzącym w żółtozielony, a następnie pomarańczowy, ozdobionych latem kłosami pięknych czerwonych kwiatów. To oryginalna, wytrzymała i dekoracyjna roślina, którą w łagodnym klimacie można uprawiać w otwartym gruncie, a w chłodniejszych regionach — w dużym pojemniku, przechowywanym przez zimę.

Apodasmia similis należy do rodziny restionowatych. Jest to botaniczny restio pochodzący z Nowej Zelandii. Występuje tam przede wszystkim w regionach nadmorskich, na wilgotnych i zasolonych glebach, ale także na terenach podmokłych oraz wzdłuż autostrad. Roślina preferuje wilgotne, a nawet zalewane tereny. Jest doskonale przystosowana do warunków panujących nad morzem, co nie przeszkadza jej dobrze znosić okresów suszy po ukorzenieniu. Wciąż bardzo rzadko sadzona w naszych ogrodach, jest słabo poznana pod względem odporności na mróz w naszych warunkach klimatycznych. Niektóre źródła podają odporność do -8 °C.

W sprzyjających warunkach klimatycznych ta wysoka bylina zielna tworzy kępę pędów wyrastających z nasady i lekko rozszerzających się ku górze. Rośnie dość wolno. Ma silne, kłączowe zgrubienie u nasady, które z czasem się rozrasta, nie stając się jednak ekspansywne. W otwartym gruncie osiąga około 1 m wysokości i szerokości. Roślina wytwarza źdźbła, czyli cienkie pędy o średnicy od 1,5 do 2,5 mm, sztywne, szarozielone, oliwkowozielone lub czerwonawe, z widocznymi węzłami wyposażonymi w krótkie, dekoracyjne brązowe pochwy liściowe. Pędy nie mają prawdziwych liści. Na końcach poszczególnych rozgałęzień pojawiają się kwiatostany męskie lub żeńskie, zależnie od egzemplarza. Roślina jest dwupienna, co oznacza, że występują osobniki męskie i żeńskie. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec, zależnie od klimatu. Kwiaty zebrane są w długie, jaskrawoczerwone kłosy u roślin żeńskich i nieco bardziej brunatnoczerwone u męskich. U roślin żeńskich, w obecności osobników męskich, po kwitnieniu tworzą się błyszczące, brązowe torebki. Teoretycznie zimozielone ulistnienie zostanie zniszczone przez mróz, jednak dobrze ukorzeniona roślina wiosną odbije z nasady. W swojej ojczyźnie roślina wykorzystywana jest dzięki właściwościom oczyszczającym powietrze w systemach lagunowych oraz do osuszania zbyt wilgotnych terenów.

Apodasmia similis to barwna i niezwykła trawa, która rzadko pozostawia obojętnym każdego, kto zobaczył ją w jej naturalnym środowisku. W naszych nadmorskich regionach, wolnych od silnych mrozów, można sadzić ją w otwartym gruncie, gdzie zrobi duże wrażenie — zarówno na brzegach punktów wodnych, których wilgotna gleba jej odpowiada, jak i w znacznie suchszej, piaszczystej glebie. Można ją również bardzo dekoracyjnie uprawiać na tarasie, przenosząc na zimę do pomieszczenia w chłodniejszym klimacie. W otwartym gruncie lub w doniczce doskonale komponuje się z niezwykłymi Boronia, bambusami i Nandina, a także z Dierama, Callistemon oraz innymi trawami w bardziej nowoczesnej aranżacji. Jej kwiaty pięknie prezentują się w suchych bukietach.