Thamnochortus pluristachyus

Thamnochortus pluristachyus należy do południowoafrykańskich bylin o trudnej do wymówienia nazwie, które częściej określa się mianem Restio. Gatunek ten, obecnie rzadki w ojczyźnie i mało rozpowszechniony we Francji, jest bardzo piękną byliną tworzącą silnie wyprostowaną kępę. Nieco przypomina elastyczny sit, o łodygach w intensywnie zielonym kolorze, pokrytych delikatnymi gałązkami imitującymi drobne ulistnienie. Jego zimozielone ulistnienie zdobią duże kłosy, których brązowiejące pod koniec lata nasiona pięknie chwytają promienie popołudniowego słońca. Gatunek ten preferuje gleby wilgotne i jest dobrze przystosowany do naszych łagodnych, wilgotnych klimatów oceanicznych. Znajdzie swoje miejsce na nieco dzikich rabatach, ale także w nowoczesnych aranżacjach. Możesz posadzić go również w dużej donicy na tarasie, gdzie będzie przypominał trawę.

Thamnochortus pluristachyus to gatunek botaniczny endemiczny dla niewielkiego obszaru położonego na południowy zachód od prowincji Przylądka Zachodniego w Afryce Południowej. Rośnie tam w szczelinach klifów zbudowanych z wapieni koralowych, na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego. Prowincję Przylądka Zachodniego otacza formacja roślinna zwana fynbos — rodzaj smaganej wiatrem i regularnie nawiedzanej przez pożary wrzosowiska. W tym regionie Przylądka skupiają się trzy wielkie rodziny roślin: proteowate, wrzosowate i restionowate, do których należy również omawiany tutaj Thamnochortus pluristachyus.

Jest to wieloletnia „trawa” o płożącym kłączu i dość powolnym wzroście. Ma wyprostowany, gęsty i bardzo pionowy pokrój. W czasie kwitnienia osiąga wysokość 1,5 m, a samo ulistnienie dorasta do 1 m. U podstawy kępa ma 50 cm średnicy, a korona — 70 cm, jeśli roślina rośnie w gruncie w naszych warunkach klimatycznych. W donicach jej rozmiary będą nieco mniejsze. Roślina rozwija atrakcyjne, nieco poskręcane i grube łodygi. Wzdłuż łodyg, w regularnych odstępach, na wysokości jasnobrązowych węzłów wyrastają cienkie, pierzaste gałązki zebrane w małe bukiety. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec. Pojawiają się wówczas wysokie wiechy złożone z brązowych, cylindrycznych kłosków, większych na kwiatostanach męskich. Po kwitnieniu tworzą się owoce zwane niełupkami.

Thamnochortus pluristachyus to tajemnicza roślina, wciąż bardzo rzadko sadzona w Europie. Z jej pochodzenia można wnioskować, że lubi lub preferuje gleby bogate w wapń i powinna zaaklimatyzować się w naszych nadmorskich ogrodach. Niektórzy specjaliści uprawiający tę roślinę twierdzą, że preferuje ona również gleby wilgotne i bardzo słoneczne stanowisko. Utrzymuje się także, że znosi krótkotrwałe spadki temperatury do około -12 °C, jeśli zostanie posadzona w bardzo przepuszczalnej glebie. Możesz więc bez ograniczeń wykorzystywać ją w ogrodach nadmorskich, najlepiej wzdłuż oceanicznego wybrzeża naszego kraju, bardziej wilgotnego niż region śródziemnomorski. Pięknie będzie wyglądać nad brzegiem punktu wodnego lub w pobliżu basenu, w towarzystwie trawy pampasowej, pacioreczników, Dierama, niewielkiej mrozoodpornej palmy (Chamaerops humilis, Trachycarpus fortunei) albo nawet trytom. Możesz wykorzystać ją także jako bardzo dekoracyjną roślinę w pojemniku na tarasie, który na zimę należy przenieść w chłodnym klimacie do osłoniętego miejsca. W gruncie w łagodnym klimacie lub w donicy w pozostałych regionach jej połączenie z proteami, wrzoścami krzewiastymi, Leptospermum i kalli- stemoniami zawsze się sprawdza.