Melon Polidor F1

Melon Polidor F1 to hybryda typu sukrin, doskonale przystosowana do uprawy na północ od Loary. Jego skórka jest wyraźnie siatkowata, a jasnozielony miąższ dość delikatny i bardzo słodki.
Czy dziś można jeszcze oprzeć się orzeźwiającemu melonowi latem? Najlepiej smakuje na surowo, bez żadnych dodatków; przed podaniem wystarczy włożyć go do lodówki na co najmniej godzinę. Polidor zbiera się pod koniec lata, we wrześniu i październiku, jeśli wysiew został wykonany w kwietniu i maju.

Melon najprawdopodobniej pochodzi z Azji. Pierwsze namacalne ślady jego uprawy pochodzą jednak z Egiptu i sięgają 5 wieków przed Chrystusem, a następnie pojawiają się w Grecji i Rzymie, gdzie przez długi czas spożywano go niedojrzałego, mało słodkiego, z dodatkiem soli i pieprzu podkreślających jego smak. Był wówczas przysmakiem papieży i arystokratów. W XVI wieku uprawiano go już na całym południu Francji. Stopniowo dotarł także na zachód Francji, między innymi po to, by zaopatrywać dwór. Pojawiło się wiele gatunków i odmian, a sposoby przygotowywania i uprawy melonów stawały się coraz bardziej różnorodne.
Melon to zwarty, okrągły lub podłużny owoc o gładkiej, żebrowanej albo siatkowatej skórce. Bardzo soczysty miąższ może być zielony, biały, żółty lub pomarańczowy i otacza centralną komorę wypełnioną nasionami. Zwykle spożywa się go na surowo jako przystawkę lub słodki deser, ale wykorzystuje się go także do przygotowywania sorbetów, dżemów, kompotów i syropów. Małe melony usuwane podczas przerzedzania i różnych prac pielęgnacyjnych można marynować w occie z dodatkiem ziół i przypraw. Melon ma silne właściwości nawadniające, orzeźwiające i moczopędne. Uważa się, że jest bogaty w mikroelementy oraz witaminy z grupy B, a także witaminę C. Odmiany o pomarańczowym miąższu zawierają ponadto witaminę A, czyli słynny karoten!
Są to jednoroczne, płożące rośliny zielne, których kwiaty żeńskie różnią się od męskich dolnym słupkiem, znajdującym się pod kwiatem i przypominającym zawiązek owocu. Wyrastają na drugorzędnych lub trzeciorzędnych rozgałęzieniach każdej rośliny i przekształcają się w owoce. Kwiaty męskie natomiast zawsze wyrastają w kątach liści na głównym pędzie.

Zbiór: od zawiązania owocu do momentu jego zerwania mijają cztery tygodnie. Słodki zapach wydzielany przez owoc oraz szypułka, która zaczyna się odrywać, sygnalizują, że nadszedł właściwy moment zbioru.

Przechowywanie: niepokrojony melon można bez problemu przechowywać przez kilka dni (nie dłużej niż 5 dni) w suchym i przewiewnym miejscu, na przykład na ażurowych półkach. Jeśli został napoczęty lub uległ uszkodzeniu, możesz go zamrozić. Najpierw usuń skórkę i centralną część z nasionami, następnie pokrój go na kawałki i skrop sokiem z cytryny.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc kawałek łupka lub dachówkę. Dzięki temu nie będzie miał bezpośredniego kontaktu z glebą i unikniesz jego gnicia wskutek wilgoci. Pamiętaj także o ściółkowaniu podłoża wokół roślin, szczególnie w najcieplejszym okresie lata, ponieważ melony lubią świeże gleby.
Melony są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego, chorobę grzybową pozostawiającą na powierzchni liści biały nalot przypominający meszek. Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Melony to rośliny o dużych wymaganiach pokarmowych, należące do rodziny dyniowatych. Podobnie jak inne rośliny z tej rodziny – ogórki, arbuzy, dynie itp. – wyczerpują składniki pokarmowe z gleby. Nie należy więc uprawiać tego typu warzyw owocowych zawsze w tym samym miejscu ani sadzić ich kolejno po sobie, aby nadmiernie nie wyjaławiać gleby.
Posadź je razem z lebiodką – dobrze komponują się zarówno w ogrodzie, jak i na talerzu.