Decumaria sinensis

Decumaria sinensis to oryginalne pnącze lub roślina płożąca, wciąż rzadko spotykana w uprawie i blisko spokrewniona z hortensjami. Mniej efektowna od swoich kuzynek, jest jednak ceniona za bardzo błyszczące liście, zimozielone w łagodnym klimacie, a także za kwitnienie o delikatnym miodowym zapachu. Ten krzew o wiotkich pędach rośnie niezbyt bujnie, ale późną wiosną wytwarza urocze baldachogrona kremowobiałych kwiatów, które potrafią wypełnić zapachem całą część ogrodu. Podobnie jak bluszcz, przytwierdza się do kamiennych murów i murków oraz pni drzew za pomocą korzeni przybyszowych, a także może tworzyć zwartą roślinę okrywową. Uprawa tej rośliny jest możliwa w stosunkowo łagodnych i wilgotnych regionach naszego kraju, w glebie wilgotnej, dobrze przepuszczalnej, na stanowisku półcienistym i osłoniętym przed zimnymi wiatrami.

Decumaria sinensis, podobnie jak hortensje, należy do rodziny hortensjowatych. Odkryta w Chinach przez francuskiego botanika Louisa Henry'ego i sprowadzona do uprawy przez Brytyjczyka Ernesta Wilsona w 1908 roku, ta roślina drzewiasta pochodzi z zachodnich Chin, a dokładniej z Syczuanu, gdzie rośnie w zaroślach, na zboczach gór i w szczelinach skalnych, na wysokości od 600 do 1300 m n.p.m. Ten krzew o wiotkich pędach wytwarza pędy o długości od 3 m 50 do 4 m, początkowo omszone, później nagie i szarobrązowe, z lekko zgrubiałymi węzłami oraz korzeniami powietrznymi, które przytwierdzają się do dowolnej podpory. Jego liście są całobrzegie, eliptyczne, skórzaste i lśniące, mają od 3 do 10 cm długości oraz jasny, żywozielony kolor. W zależności od regionu pozostają zimozielone lub półzimozielone. Kwitnienie przypada na czerwiec. Kwiaty zebrane są w szerokie od 3 do 10 cm baldachogrona, złożone wyłącznie z drobnych kwiatów płodnych, wydzielających jednocześnie piżmowy i miodowy zapach. Kwiaty te są bardzo chętnie odwiedzane przez owady zapylające i stanowią prawdziwy skarb dla pszczół. Owocem jest sucha torebka zawierająca drobne nasiona z białymi skrzydełkami.

Mrozoodporna do -10 °C / -12 °C, Decumaria sinensis najlepiej rośnie w półcieniu, w glebie żyznej, próchnicznej, nieprzesychającej i przepuszczalnej. Posadź ją przy murze lub na murku od strony północnej albo zachodniej, ewentualnie przy pozbawionym gałęzi pniu drzewa lub dużego krzewu. Możesz również prowadzić ją w formie gęstego krzewu i posadzić jako soliter, regularnie przycinając ją pod koniec zimy. Możesz zestawić ją na przykład z fuksją magellańską, czerńcem lub paprociami, które lubią podobne warunki.