Crocus gargaricus

Crocus garganicus, czasami nazywany również krokusem z Gargano, to dziko rosnący gatunek rzadko uprawiany w ogrodach. Charakteryzuje się dużymi, miseczkowatymi kwiatami o żółtopomarańczowej barwie, należącej do najbardziej intensywnych wśród krokusów. Pojawiają się pod koniec zimy lub na początku wiosny, jeszcze przed rozwojem liści. Gatunek ten preferuje gleby próchnicze i świeże, które nie przesychają zbytnio latem. Cebule sadzi się na słońcu lub w półcieniu, rozproszonych w trawniku koszonym dopiero późno, albo na obrzeżach ogrodowych.

Crocus garganicus bywa mylony z Crocus thirkeanus (nazywanym również herbertii), który ma mniejsze kwiaty i rozmnaża się przez rozłogi. Krokus z Gargano, znacznie rzadszy w naturze, występuje dziko wyłącznie na górze Ida w Turcji. Jego siedlisko stanowią wilgotne pastwiska położone na wysokości od 1300 do 2000 m. Jest to zatem gatunek dość trudny w uprawie poza nieco wilgotnymi górskimi łąkami. W uprawie roślina kwitnie od lutego do kwietnia, zależnie od klimatu. Każda cebula wytwarza od 1 do 3 kwiatów o długości od 4 do 7 cm, które wyrastają z ziemi. Kwiaty mają kształt wydłużonej miseczki i jednolitą, intensywnie żółtopomarańczową barwę, a ich środek jest w tym samym kolorze. Zamykają się na noc i podczas złej pogody, aby szeroko otworzyć się w słońcu, a nawet w półcieniu. Liście zasychają latem; jest ich od 3 do 4, są cienkie, równowąskie, proste i ułożone naprzemianlegle, w ciemnozielonym kolorze. „Cebule” są w tym przypadku bulwami pędowymi o średnicy 1 cm, pokrytymi siatkowatą łuską. Bulwa pędowa jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym cebulę, lecz utworzonym z nabrzmiałej łodygi otoczonej łuskami.

Crocus garganicus zachwyci kolekcjonerów rzadkich cebul, którzy spróbują zaaklimatyzować go w swoim ogrodzie lub w alpejskim ogrodzie skalnym. W takim zastosowaniu można połączyć go z alpejskimi bylinami o takich samych wymaganiach uprawowych: goryczkami, szarotkami alpejskimi, pierwiosnkiem główkowatym... Można również spróbować zadomowić go na wilgotnej łące, aż do czerwca, nieco bardziej suchej latem, w glebie niewapiennej.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają tę szczególną właściwość, że potrafią kurczyć się jak sprężyna, dzięki czemu roślina może osiąść na optymalnej dla siebie głębokości.