Psiząb Pagoda

Psiząb 'Pagoda' to roślina cebulowa często spotykana w starych francuskich ogrodach, ale mało znana współczesnym ogrodnikom, mimo dużej żywotności i odporności na chłód. Ten mieszaniec jest najbardziej wytrzymały i największy spośród przedstawicieli tego rodzaju, który obejmuje około 27 gatunków występujących na całym świecie. 'Pagoda' zachwyca jasnym i pełnym delikatności wiosennym kwitnieniem, tworząc żółte kwiaty przypominające lilie, z brązowym zabarwieniem w gardzieli. Efekt jest tym bardziej spektakularny, gdy roślinę posadzisz w grupie, aby uzyskać piękny efekt masy, lub połączysz ją z innymi roślinami cebulowymi albo bylinami kwitnącymi wiosną. Aby zapewnić jej dobre warunki, posadź ją w półcieniu, w glebie bogatej w próchnicę, przepuszczalnej, ale pozostającej świeżej nawet latem.

Psiząb 'Pagoda' to mieszaniec ogrodowy powstały ze skrzyżowania Erythronium revolutum i E. tuolumnense. Jego pierwszy rodzic pochodzi z północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, drugi zaś jest endemitem wilgotnych lasów Sierra Nevada w Kalifornii. Wszystkie te rośliny należą do rodziny liliowatych, podobnie jak nasze lilie. Są to rośliny runa leśnego, które nie powinno być zbyt suche, rozwijające się w glebach próchnicznych, żyznych, lekkich i świeżych, ale nie podmokłych, kwaśnych, obojętnych lub niezbyt wapiennych.

'Pagoda' dość długo się rozrasta, a jej cebula nie lubi, gdy się ją niepokoi lub zbyt długo przechowuje w suchym miejscu. Od wiosny roślina tworzy ulistnione łodygi, których wysokość nie przekracza 20 cm. Liście są grube, nieco miękkie i lekko „tłuste”, owalne do podłużnych, lancetowate, u nasady pochwiaste. Blaszka liściowa jest błyszcząca i mniej lub bardziej marmurkowa, z purpurowymi lub brązowymi plamami i bogatą grą refleksów. W marcu i kwietniu pojawiają się brunatnoczerwone łodygi kwiatowe o wysokości 40–50 cm, z których każda dźwiga 5–6 kwiatów o średnicy od 4 do 5 cm, nieco przypominających kwiaty lilii złotogłów. Lekko skierowane ku dołowi, składają się z 6 płatków wygiętych łukowato, niczym u lampionów. Ich barwa jest jasna, intensywnie żółta, od spodu bledsza i zmyta delikatną zielenią, a każdy płatek jest mniej lub bardziej nakrapiany brązem u nasady. Cebula jest cylindryczna, spiczasta i wygięta na jednym końcu, przypominając nieco duży kieł. Z tego powodu psizęby bywają nazywane „zębami psa”. Liście zasychają w ciągu lata, co odpowiada okresowi spoczynku cebuli.

Niegdyś sadzony w ogrodach naszych babć i przekazywany z sąsiada na sąsiada lub z rodziców na dzieci, ten psiząb 'Pagoda' stał się rzadkością. Zapewne dlatego, że jego cebule, które nie powinny długo pozostawać poza ziemią, są dostępne tylko przez bardzo krótki czas. To bez wątpienia wyjątkowo piękna roślina. Jeśli zdecydujesz się ją kupić, posadź ją od razu po otrzymaniu przesyłki. Jest również wytrzymała i spokojnie zadomawia się w ogrodzie. Najlepiej pozostawić cebule w ziemi. Będą kwitły przez wiele lat, jeśli zapewnisz im miejsce w lesie lub w pobliżu wschodniej ściany, na zacienionym stanowisku, w glebie, która pozostaje świeża. Latem warstwa słomy ograniczy parowanie wody i utrzyma lekką wilgotność podłoża. Połącz tę odmianę 'Pagoda' z hiacyntowcami zwyczajnymi (Scille nutans), zawilcami greckimi lub wieńcowymi, przylaszczkami, pierwiosnkami albo jaskrami, które preferują podobne warunki. Możesz również posadzić cebule w doniczce, utrzymując podłoże stale lekko wilgotne, także latem, gdy roślina znajduje się w okresie spoczynku.