Melocactus azureus - Melokaktus

Melocactus azureus, czasami nazywany niebieskim kaktusem melonowym, to gatunek botaniczny ceniony za sinozielone zabarwienie oraz za cefalium, które rozwija się po osiągnięciu dojrzałości. Jest to zakończone różową lub czerwonawą wełnistą strukturą, z której wyrastają kwiaty i owoce. Ten kaktus pokojowy jest jednocześnie dekoracyjny i wyróżnia się charakterystyczną budową botaniczną. Dobrze rośnie w bardzo jasnych pomieszczeniach, ogrzewanych przez cały rok, lub w ciepłej, umiarkowanie ogrzewanej szklarni. Interesuje także swoim szczególnym sposobem wzrostu, bardzo odmiennym od tego spotykanego u popularniejszych kaktusów.

Należący do rodziny kaktusowatych Melocactus azureus to gatunek opisany w 1971 roku, endemiczny dla stanu Bahia w Brazylii. Rośnie w obrębie sezonowo suchego tropikalnego biomu Caatinga, na dobrze nasłonecznionych, skalistych wychodniach wapiennych. W literaturze odnotowano także synonimy botaniczne, między innymi Melocactus krainzianus.
Roślina tworzy początkowo kulistą łodygę, która z wiekiem staje się mniej lub bardziej cylindryczna, o wysokości od 14 do 30 cm i średnicy od 14 do 20 cm, a u starszych egzemplarzy czasami większej. Ma od 9 do 10 głębokich żeber. Skórka jest mroźnoniebieska do niebieskoszarej, a w zależności od warunków uprawy może być także lekko sinozielona. Mocne ciernie są początkowo czerwonawoczarne, z wiekiem przybierają jednak bardziej szare zabarwienie. Na dojrzałej łodydze pojawia się wełniste i jedwabiste cefalium wierzchołkowe, różowawe do czerwonawego, które nadal rośnie, podczas gdy korpus kaktusa zmienia się w niewielkim stopniu. Kwiaty są małe, różowe do magentowych, i mają około 1,5–2,3 cm długości. W naturze ustępują miejsca wydłużonym owocom o barwie od białej do jasnoróżowej. Podobnie jak u innych przedstawicieli rodzaju Melocactus, obecność cefalium sygnalizuje wejście rośliny w fazę dorosłą.

W uprawie pokojowej gatunek ten wymaga bardzo jasnego światła, kilku godzin bezpośredniego nasłonecznienia, temperatury utrzymywanej między 18 a 30 °C oraz raczej suchego lub umiarkowanie wilgotnego powietrza, na poziomie około 40–60%. Źle znosi chłód i jest bardziej wrażliwy niż wiele innych kaktusów na wahania temperatury oraz utrzymującą się wilgoć wokół korzeni. Nie jest więc najłatwiejszym kaktusem dla początkujących.

Jako rośliny towarzyszące wybierz gatunki, które również lubią silne światło i suche warunki, na przykład Gymnocalycium saglionis, Ferocactus glaucescens 'Inermis', astrofytum przedziwne oraz echinokaktus Grusona.