Nawłoć Goldene Wellen

Nawłoć 'Goldene Wellen' to odmiana nawłoci, która tworzy wspaniałe, mniej lub bardziej poziome wiechy z dużymi koszyczkami, różniącymi się od koszyczków klasycznych nawłoci, które są drobne. Kwitnienie przypada od lata do jesieni, nad łodygami z szerokimi, błyszczącymi, jasnozielonymi liśćmi, odpornymi na mączniaka prawdziwego. Już w lipcu lub sierpniu, zależnie od klimatu, pojawiają się jej obfite wiechy kwiatów w szmaragdowozielonym kolorze, które miękko się przewieszają i stopniowo przybierają piękny, złocistożółty odcień rozświetlający ogród aż do późnej jesieni. To wspaniała, mrozoodporna bylina, łatwa w uprawie na słońcu niepalącym, w lekkim cieniu lub od strony północnej, w każdej dobrej ziemi ogrodowej, bez konkurencji korzeniowej, w towarzystwie niebieskich krzewów, astrów lub kwiatów w odcieniach od liliowego do fioletowego.

Solidago sempervirens, nazywana również nawłocią wiecznie zieloną, to gatunek botaniczny szeroko rozpowszechniony wzdłuż całego wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej, od Labradoru po Zatokę Meksykańską, sięgający w głąb lądu aż po rejon Wielkich Jezior. Jest to okazała, mięsista bylina zielna należąca do rodziny astrowatych, podobnie jak astry. Bardzo przypomina Solidago canadensis, ale różni się od niej grubymi, nagimi, lekko obejmującymi łodygę liśćmi. Osiąga od 60 do 250 cm wysokości. Zwykle rośnie na wybrzeżu, na piaszczystych glebach, słonych łąkach i w estuariach, w pełnym słońcu lub półcieniu. Nie występuje na terenach bardzo suchych ani na glebach podmokłych.

Odmianę 'Goldene Wellen' wyselekcjonowano przede wszystkim ze względu na obfitość kwitnienia, zwłaszcza jesienią, oraz gęstsze i bardziej zwarte ulistnienie. Roślina osiąga 1 m wysokości w czasie kwitnienia i 60 cm szerokości. Tworzy bujną, bardzo gęstą kępę o luźnym pokroju, złożoną z licznych ulistnionych łodyg. Kwitnie od lipca–sierpnia do października, tworząc długie i smukłe kwiatostany zmieniające barwę ze szmaragdowozielonej na złocistożółtą. Są to lekkie, skorpionowate wiechy złożone z drobnych koszyczków przypominających stokrotki, o szerokości od 6 do 10 mm, ułożonych w rozgałęzionych, pierzastych, jednostronnych gronach. Pojawiają się na mocnych, nagich łodygach, lekko wygiętych na końcach, z naprzemianległymi liśćmi o gładkich brzegach i lśniącej, średniozielonej barwie. Ta nawłoć zamiera późną jesienią, by ponownie pojawić się wiosną.

Byliny cenione przede wszystkim za późne kwitnienie, a wśród nich niektóre odmiany blisko spokrewnione z gatunkami botanicznymi, takie jak Solidago sempervirens 'Goldene Wellen', zasługują na miejsce w ogrodzie ozdobnym, jeśli zapewni się im choć trochę przestrzeni. Są to wytrzymałe rośliny, które znoszą chłód, wiatr, słone aerozole, zasolone gleby i niezbyt palące słońce oraz są odporne na mączniaka prawdziwego liści. Ich żółte kwiaty mają szczególnie ciepłą barwę i pięknie prezentują się na jesiennych rabatach oraz przed krzewami o intensywnie wybarwionych liściach (trzmieliny zrzucające liście na zimę, parrocja perska, perukowiec, hortensja dębolistna...). Nawłoć Solidago sempervirens 'Goldene Wellen' można sadzić jako soliter lub w grupach po trzy rośliny, niedaleko astrów o porcelanowoniebieskich kwiatach (Aster novi-belgii Porzellan) lub liliowych (Aster turbinellus), werbeny patagońskiej (Verbena bonariensis), modraka sercolistnego (Crambe cordifolia) albo mało znanego Kalimeris mongolica. Jej kwiaty długo zachowują świeżość w bukietach, można je również suszyć przed pełnym rozwinięciem, aby wykorzystać je w suchych kompozycjach.