Titanotrichum oldhamii

Titanotrichum oldhamii to piękna i rzadka bylina o egzotycznym wyglądzie, której duże, rurkowate kwiaty mają intensywnie żółtą barwę i miedziane gardzieli oraz pojawiają się jesienią nad bujnym, gęstym, półzimozielonym ulistnieniem. Roślina najlepiej czuje się w niezbyt suchym lesie, dlatego warto ją uprawiać wyłącznie w łagodnym klimacie. 

Ten intrygujący gatunek należy do rodziny gesneriowatych, przede wszystkim subtropikalnej, dlatego jest bardzo słabo reprezentowany w Europie, poza kilkoma roślinami górskimi, takimi jak Ramonda i Haberlea. Titanotrichum rośnie na klifach Tajwanu, Chin i Japonii, najczęściej w miejscach, gdzie sączą się wody. W naszych ogrodach utworzy kępkę dużych, owalnych, jasnozielonych i lekko marszczonych liści, półzimozielonych w łagodnym klimacie, osiągającą 30–40 cm wysokości i podobną szerokość. Od września do listopada roślina wytwarza wysokie, wzniesione, 50-centymetrowe pędy kwiatostanowe, na których pojawiają się kwiaty przypominające naparstnicę. Jasnożółta korona jest ozdobiona delikatnie czerwonomiedzianym gardłem, co z pewnością wzbudzi zainteresowanie odwiedzających Twój ogród! Aby liście nie przypalały się latem, roślina wymaga cienia lub półcienia.

Ze względu na swoje pochodzenie Titanotrichum najlepiej rośnie w pulchnej, próchnicznej, żyznej i raczej świeżej, ale bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Jednak zasięg występowania tego gatunku w klimacie subtropikalnym oznacza, że jego mrozoodporność jest stosunkowo niewielka. W osłoniętym miejscu roślina może wytrzymać od -5 do -8 °C, a być może nawet nieco niższą temperaturę — jej uprawa jest dość nowa, dlatego wciąż brakuje wystarczających obserwacji w tym zakresie. Grube, podziemne, kłączowe pędy pozwalają jej natomiast, gdy dobrze się zadomowi, rozrastać się (i łatwo rozmnażać przez sadzonki), tworząc interesującą roślinę okrywową.

W regionach z mroźnymi zimami możesz również uprawiać ją w doniczce, w nieogrzewanej szklarni lub na odpowiednio osłoniętym patio.

Jej egzotyczny wygląd zachęca do sadzenia jej w towarzystwie roślin o podobnym charakterze, takich jak schefflery lub Fuchsia regia wśród krzewów, a także Kirengeshoma, Begonia grandis czy Zingiber mioga wśród bylin. Tę kompozycję uzupełnią liczne paprocie, takie jak Adiantum pedatum, Cyrtomium czy Dryopteris wallichiana!