Beschorneria septentrionalis

Beschorneria septentrionalis to piękny gatunek botaniczny pochodzący z gór północno-wschodniego Meksyku, nazwany i opisany całkiem niedawno, w 1988 roku. Roślina o wąskich, giętkich liściach ułożonych w rozetę bardzo przypomina beszornerię jukolistną. Różni się od niej pędem kwiatostanowym, smuklejszym, ale równie efektownym, o znacznie intensywniejszej czerwono-różowej barwie, oraz jaśniejszym, bardziej wyrazistym i żywszym zielonym ulistnieniem. Rośnie mniej okazale, a jej bardziej północne pochodzenie zapewnia jej lepszą odporność na suche zimno. Ta bylina kłączowa rozwija latem wysokie, intensywnie czerwone kwiatostany, które zdają się wyginać tylko na jedną stronę pod ciężarem rurkowatych kwiatów pełnych nektaru. Jest silnie rosnąca i łatwa w uprawie, idealnie nadaje się do nadania struktury ogrodowi suchemu lub utrzymanemu w stylu śródziemnomorskim.

Beschorneria septentrionalis, po francusku nazywana beschornerią wschodnią, mimo pustynnego wyglądu jest wspaniałą, prawdziwą byliną występującą na skraju lasów i w widnych zagajnikach, doskonale przystosowującą się do naszych niezbyt chłodnych klimatów umiarkowanych. Pochodzi z górzystego i suchego regionu północno-wschodniego Meksyku, zwanego Sierra Madre Wschodnią, która góruje nad sąsiednim Teksasem. Ten gatunek botaniczny z rodziny agawowatych jest spokrewniony z jukami, do których jest podobny, a także z tuberozą. W naturze często rośnie w przerzedzonych lasach dębowo-sosnowych, na dużych wysokościach. Ta wieloletnia roślina zielna, należąca do sukulentów, ma kłącza zdolne do wytwarzania odrostów, ale jest niemal pozbawiona pędów nadziemnych. Tworzy rozetę przyziemną o wysokości od 50 do 70 cm i szerokości 50 m. Jej ostro zakończone liście są zimozielone, lancetowate i pozbawione kolców. Są gładkie, elastyczne, w pełni dojrzałe mają intensywnie zieloną barwę, a ich końce wyginają się na zewnątrz. Spektakularne kwitnienie trwa, zależnie od roku, od maja lub czerwca do sierpnia. Mięsisty pęd kwiatostanowy o magentowo-różowej barwie może osiągać od 1,50 m do 1,80 m wysokości. Zawsze łukowato wygina się ku ziemi i kieruje na południe, a liczne rurkowate, jednocześnie zwisające kwiaty są niezwykłe i piękne; ich niepozorna korona ma bardzo żywy zielony kolor i jest otoczona niezwykle dekoracyjnymi, jaskrawoczerwono-różowymi przysadkami. To obficie miododajne i nektarodajne kwitnienie przyciąga liczne owady zapylające. Roślina jest mrozoodporna do -15 °C w doskonale przepuszczalnej glebie. Gdy jej liście zostaną zniszczone przez mróz, odrasta z części przyziemnej. Gatunek ten ma zdolność wytwarzania odrostów, które zapewniają mu trwałość.

W niezbyt chłodnych regionach, gdzie zimą nie występuje nadmiar wilgoci, ta beszorneria idealnie nadaje się do nadania struktury dużemu ogrodowi skalnemu lub egzotycznej rabacie, a także doskonale sprawdzi się na skraju widnego lasu, między korzeniami starych drzew. Możesz posadzić ją jako soliter albo połączyć na suchym nasypie z agawą amerykańską, opuncją, zapaliczką pospolitą, dość odpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz bardzo niebieską i równie mało wymagającą jukką sztywną. Na skraju widnego lasu będzie dobrze komponować się z Phlomis samia, akantem miękkim, Dicliptera suberecta i naparstnicą wełnistą. Ogrodnicy z chłodnych i wilgotnych regionów mogą posadzić ją w bardzo dużej donicy na tarasie, tuż obok olbrzymiego restio, starannie wybierając najbardziej osłonięte miejsce, w pełnym słońcu. Beszornerie wnoszą do ogrodu wiele egzotycznego charakteru i naprawdę wymagają niewielkiej pielęgnacji. W miejscach, w których dobrze się czują, rośliny te mogą okazać się inwazyjne.