Hosta Elisabeth

Funkie to zielne byliny o liściach opadających na zimę. Różnią się wielkością, fakturą i barwą. Pochodzą z Azji Wschodniej; początkowo sprowadzano je z Japonii, a następnie z Korei. Te liliowate występują również w północnych Chinach i na wschodniej Syberii. Ze względu na ulistnienie nazywa się je także potocznie funkiami lub funkami.
To idealne rośliny do półcienia, uprawiane ze względu na bardzo dekoracyjne liście odziomkowe. Jasnozielone liście funkii Hosta Elisabeth, o wyraźnie falistych brzegach, są lancetowate, głęboko unerwione i mają średnio 20 cm długości. Równoległe unerwienie, przypominające sztych miedziorytniczy, jest bardzo charakterystyczne dla tej rodziny. Odmiana ta rozrasta się na szerokość 60 cm, dzięki czemu doskonale sprawdza się jako roślina okrywowa. Od lipca do września nad kępą liści wyrasta seria długich, szeroko górujących pędów kwiatostanowych, zakończonych gronem lekko zwisających, ametystowych kwiatów o średnicy 2–3 cm. Mimo podobieństwa do kwiatów lilii są całkowicie bezwonne. Funkie dobrze rosną na żyznych glebach gliniastych, nawet ciężkich i ilastych, o ile pozostają lekko wilgotne. Jeśli mają odpowiednie warunki, mogą pozostawać na jednym miejscu przez wiele lat, nie wymagając szczególnej pielęgnacji.

Zestaw je ze złocistym bodziszkiem Geranium phaeum 'Margaret Wilson', czosnkiem niedźwiedzim, z kwiatami naparstnicy Mertona w odcieniu starego różu lub z purpurowymi liśćmi paproci wietlica japońska Athyrium niponicum 'Pictum'. Wszystkie te rośliny skutecznie odstraszają ślimaki. Srebrzyste lobelie Lobelia speciosa 'Russian Princess' oraz brunnery Brunnera macrophylla 'Mr Morse', doskonale znane z runa leśnego, będą dla nich świetnym towarzystwem. Pomyśl także o żurawkach i ich niezwykłej palecie barw albo o delikatnych kwiatach epimedium (epimedia). W ten sposób urozmaicisz zacienione i nieco wilgotne zakątki ogrodu, tworząc przyjemne, chłodne schronienie na lato. Funkie dobrze rosną również w doniczkach; pamiętaj, aby ustawić je w półcieniu i bardzo regularnie podlewać.
Warto wiedzieć: im jaśniejsze są liście funkii, tym lepiej znoszą światło słoneczne. Ciemne liście, szczególnie niebieskie, są na nie bardziej wrażliwe, a pod wpływem wysokiej temperatury tracą odpowiedzialną za ich barwę warstwę woskową. Tym roślinom cieniolubnym, a właściwie preferującym półcień, w zupełności wystarczy kilka godzin słońca dziennie, nawet częściowego. Bez minimalnej ilości słońca nie zakwitną. Szkoda byłoby pozbawić się ich wspaniałych kwiatów. Trzeba więc znaleźć harmonijny kompromis między światłem a cieniem.