Hosta hyacinthina

Funkie to zielne byliny o liściach opadających na zimę. Różnią się wielkością, fakturą i barwą. Pochodzą ze wschodniej Azji; początkowo sprowadzano je z Japonii, a następnie z Korei. Te liliowate występują także w północnych Chinach i we wschodniej Syberii. Ze względu na liście powszechnie nazywa się je również funkiami lub babka.
Rośliny doskonale nadające się do półcienia uprawia się przede wszystkim ze względu na ich bardzo dekoracyjne liście odziomkowe. Błyszczące, zielone liście funkia fortunei var hyacinthina są owalne, głęboko unerwione i mają średnio 20 cm długości. Równoległe, głęboko wyżłobione unerwienie jest bardzo charakterystyczne dla tej rodziny. Odmiana ta rozrasta się na szerokość 100 cm, dzięki czemu doskonale sprawdza się jako roślina okrywowa. Od czerwca do lipca nad kępą liści wyrasta kilka długich, szeroko górujących pędów kwiatostanowych, zakończonych gronem lekko zwisających, ametystowych kwiatów o średnicy od 2 do 3 cm. Choć przypominają kwiaty lilii, są całkowicie pozbawione zapachu. Funkie preferują żyzne, gliniaste gleby, nawet ciężkie i ilaste, pod warunkiem że pozostają lekko wilgotne. Jeśli dobrze się czują, mogą rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat, nie wymagając szczególnej pielęgnacji.

Połącz je ze złocistym bodziszkiem Geranium phaeum 'Margaret Wilson', czosnkiem niedźwiedzim, kwiatami w kolorze starego różu naparstnicy Mertona lub purpurowymi liśćmi paproci wietlicy japońskiej Athyrium niponicum 'Pictum'. Wszystkie te rośliny bardzo skutecznie odstraszają ślimaki. Srebrzyste lobelie okazałe Lobelia speciosa 'Russian Princess' oraz brunnery wielkolistne Brunnera macrophylla 'Mr Morse', dobrze znane z podszytu leśnego, będą dla nich doskonałym towarzystwem. Warto pomyśleć także o żurawkach i ich niezwykłej palecie barw albo o delikatnych kwiatach epimedium (epimedium). W ten sposób ozdobisz zacienione i nieco wilgotne zakątki ogrodu, tworząc przyjemną, chłodną oazę na lato.
Warto wiedzieć: im jaśniejsze są liście funkii, tym lepiej znoszą światło słoneczne. Ciemne liście, zwłaszcza niebieskie, są na nie bardziej wrażliwe, a ciepło powoduje utratę odpowiedzialnego za ich barwę woskowego nalotu. Wystarczy kilka godzin słońca dziennie, nawet częściowego, ponieważ rośliny te preferują półcień, a nie głęboki cień. Bez minimalnej ilości słońca nie zakwitną. Szkoda byłoby pozbawić się ich wspaniałych kwiatów. Pozostaje więc znaleźć harmonijny kompromis między światłem a cieniem.