Hosta North Hills

Funkie to zielne byliny o liściach opadających na zimę. Różnią się wielkością, fakturą i barwą. Pochodzą z Azji Wschodniej; początkowo sprowadzano je z Japonii, a następnie z Korei. Te liliowate występują również w północnych Chinach i we wschodniej Syberii. Ze względu na ulistnienie nazywa się je także potocznie funkia lub babka.
Rośliny preferujące półcień uprawia się przede wszystkim ze względu na ich bardzo dekoracyjne liście przyziemne. Ciemnozielone, biało obrzeżone liście funkii 'North Hills' mają sercowaty kształt, są głęboko unerwione i osiągają długość od 20 do 30 cm. Równoległe, ryte unerwienie jest bardzo charakterystyczne dla tej rodziny. Odmiana ta rozrasta się na szerokość 80 cm, dzięki czemu doskonale sprawdza się jako roślina okrywowa. Od lipca do sierpnia ponad kępą liści wyrasta szereg długich pędów kwiatostanowych, zakończonych gronem lekko zwisających, fioletowych kwiatów o średnicy od 2 do 3 cm. Mimo podobieństwa do kwiatów lilii są całkowicie bezwonne. Funkie dobrze rosną na żyznych, gliniastych glebach, nawet ciężkich i ilastych, pod warunkiem że pozostają lekko wilgotne. W sprzyjających warunkach mogą rosnąć przez wiele lat w tym samym miejscu, nie wymagając szczególnej pielęgnacji.

Połącz je ze złocistym bodziszkiem phaeum 'Margaret Wilson', czosnkiem niedźwiedzim, kwiatami naparstnicy Mertona w odcieniu starego różu lub purpurowymi liśćmi paproci wietlicy japońskiej 'Pictum'. Wszystkie te rośliny bardzo skutecznie odstraszają ślimaki. Srebrzyste lobelie okazałe 'Russian Princess' oraz brunnery wielkolistne 'Mr Morse', dobrze znane z leśnego runa, będą doskonałym towarzystwem. Pomyśl także o żurawkach i ich niezwykłej palecie barw lub o delikatnych kwiatach epimedium (epimedium). W ten sposób urozmaicisz zacienione i nieco wilgotne zakątki ogrodu, tworząc przyjemne, chłodne schronienie na lato.
Warto wiedzieć: im jaśniejsze są liście funkii, tym lepiej znoszą światło słoneczne. Ciemne liście, zwłaszcza niebieskie, są na nie bardziej wrażliwe, a ciepło powoduje utratę odpowiedzialnej za ich barwę woskowej warstwy. Kilka godzin słońca dziennie, nawet częściowego, w zupełności wystarczy tym roślinom preferującym półcień, a nie głęboki cień. Bez minimalnej ilości słońca nie zakwitną. Szkoda byłoby pozbawić się ich wspaniałych kwiatów. Trzeba więc znaleźć harmonijny kompromis między światłem a cieniem.