Hosta Paul's Glory

Funkie to zielne byliny o liściach opadających na zimę. Różnią się wielkością, fakturą i kolorem. Pochodzą z Azji Wschodniej; początkowo sprowadzano je z Japonii, a następnie z Korei. Te liliowate występują także w północnych Chinach i we wschodniej Syberii. Ze względu na liście nazywa się je również potocznie funkia lub babka.
To idealne rośliny do półcienia, uprawiane ze względu na bardzo dekoracyjne liście odziomkowe. Liście funkie Paul's Glory, zielone jak chartreuse i obrzeżone niebieskozielonym kolorem, mają sercowaty kształt, są głęboko unerwione i osiągają długość od 20 do 30 cm. Równoległe unerwienie o dekoracyjnym, rytym wyglądzie jest bardzo charakterystyczne dla tej rodziny. Odmiana ta rozrasta się na szerokość 90 cm, dzięki czemu doskonale nadaje się jako roślina okrywowa. Od lipca do sierpnia nad kępą liści wyrasta seria długich pędów kwiatostanowych, na których znajdują się szczytowe grona lekko zwisających, białych kwiatów z różowym odcieniem, o średnicy od 2 do 3 cm. Mimo podobieństwa do kwiatów lilii są całkowicie bezwonne. Funkie lubią żyzne gleby gliniaste, nawet ciężkie i ilaste, pod warunkiem że pozostają lekko wilgotne. Jeśli dobrze się czują, mogą rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat, nie wymagając szczególnej pielęgnacji.

Zestaw je ze złocistym bodziszkiem Geranium phaeum Margaret Wilson, czosnkiem niedźwiedzim, starym różem naparstnic Mertona lub purpurowymi liśćmi paproci wietlica japońska Pictum. Wszystkie te rośliny skutecznie odstraszają ślimaki. Srebrzyste lobelie okazałe Russian Princess i brunnery wielkolistne Mr Morse, dobrze znane z runa leśnego, będą dla nich doskonałym towarzystwem. Pomyśl także o żurawkach i ich niezwykłej palecie barw albo o delikatnych kwiatach epimedium (epimediów). W ten sposób urozmaicisz zacienione i nieco wilgotne zakątki ogrodu, tworząc przyjemną, chłodną oazę na lato.
Warto wiedzieć: im jaśniejsze są liście funkii, tym mniej wrażliwe są na światło słoneczne. Ciemne liście, zwłaszcza niebieskie, są bardziej podatne na jego działanie, a ciepło powoduje utratę odpowiedzialnego za ich kolor woskowego nalotu. Kilka godzin słońca dziennie, nawet częściowego, w zupełności wystarczy tym roślinom półcienia, które nie są roślinami cieniolubnymi w ścisłym znaczeniu. Bez minimalnej ilości słońca nie zakwitną. Przyznaj, że szkoda byłoby pozbawić się ich pięknych kwiatów. Pozostaje więc znaleźć harmonijny kompromis między światłem a cieniem.