Hosta ventricosa

Funkie to zielne byliny o liściach opadających na zimę. Różnią się wielkością, fakturą i kolorem. Pochodzą z Azji Wschodniej; początkowo sprowadzano je z Japonii, a następnie z Korei. Te liliowate występują również w północnych Chinach i we wschodniej Syberii. Ze względu na liście nazywa się je także potocznie funkiami lub funkami.
To doskonałe rośliny do półcienia, uprawiane ze względu na bardzo dekoracyjne liście odziomkowe. Błyszczące, zielone liście funkia rozdęta mają sercowaty kształt, głębokie unerwienie i osiągają średnio 20 cm długości. Charakterystyczne dla tej rodziny jest równoległe, wgłębione unerwienie. Odmiana ta rozrasta się na szerokość 90 cm, dzięki czemu doskonale sprawdza się jako roślina okrywowa. Od lipca do sierpnia nad kępą liści wznoszą się długie łodygi kwiatostanowe, zakończone gronami ametystowych kwiatów o gardzieli prążkowanej na biało. Kwiaty są lekko zwisające i mają 2–3 cm długości. Mimo podobieństwa do kwiatów lilii są całkowicie bezwonne. Funkie dobrze rosną na żyznych, gliniastych glebach, nawet ciężkich i ilastych, pod warunkiem że pozostają lekko wilgotne. Jeśli odpowiada im stanowisko, mogą pozostawać w tym samym miejscu przez wiele lat, nie wymagając szczególnej pielęgnacji.

Zestaw je ze złocistymi kwiatami bodziszka Geranium phaeum 'Margaret Wilson', czosnkiem niedźwiedzim, kwiatami naparstnicy Mertona 'Mertonensis' w odcieniu starego różu lub purpurowymi liśćmi paproci wietlica japońska 'Pictum'. Wszystkie te rośliny skutecznie odstraszają ślimaki. Srebrzyste lobelie okazałe 'Russian Princess' oraz brunnery wielkolistne 'Mr Morse', dobrze znane z podszytu leśnego, będą dla nich doskonałym towarzystwem. Pomyśl także o żurawkach i ich niezwykłej palecie barw albo o delikatnych kwiatach epimedium (epimedia). W ten sposób urozmaicisz zacienione i nieco wilgotne zakątki ogrodu, tworząc przyjemną, chłodną oazę na lato. Funkie dobrze rosną również w doniczkach, które należy ustawić w półcieniu i bardzo regularnie podlewać.
Warto wiedzieć: im jaśniejsze są liście funkii, tym mniej obawiają się światła słonecznego. Ciemne liście, zwłaszcza niebieskie, są bardziej wrażliwe, a wysoka temperatura powoduje utratę woskowej powłoki odpowiedzialnej za ich barwę. Tym roślinom półcienia, a nie głębokiego cienia, w zupełności wystarczy kilka godzin słońca dziennie, nawet częściowego. Bez minimalnej ilości słońca nie zakwitną. Szkoda byłoby pozbawić się ich wspaniałych kwiatów. Pozostaje więc znaleźć harmonijny kompromis między światłem a cieniem.