Kolekcja maków wschodnich czerwonych i białych

Ta kolekcja czerwonych i białych maków wschodnich obejmuje 3 doskonałe odmiany wieloletnie, które kwitną od czerwca do lipca, zachwycając niezwykle energetycznym połączeniem czerwieni i bieli. Duże kwiaty o płatkach przypominających pomięty jedwab osadzone są na wysokich, pełnych łodygach, górujących nad bujnymi, owłosionymi liśćmi, które wyróżniają się na rabatach. Od lat uprawiany w ogrodach plebańskich mak wschodni to mrozoodporna bylina, naprawdę łatwa w uprawie w każdej dobrej, głębokiej glebie, na słońcu.

W skład kolekcji wchodzą:

- 1 mak wschodni 'Picotee': dość krępa odmiana (wysokość 60–70 cm), o lekko potarganych kwiatach o średnicy 12–14 cm, mniej lub bardziej obwiedzionych pomarańczową lub łososiową obwódką na białym tle, z ciemnym środkiem otoczonym niemal czarnymi plamkami.

- 1 mak wschodni 'Royal Wedding': łodygi kwiatowe o wysokości 80 cm, korony z czysto białych, jedwabistych płatków, z czarnymi plamkami w środku, osiągające średnicę do 20 cm.

- 1 mak wschodni 'Brilliant': typowy mak z ogrodu plebańskiego, o szkarłatnoczerwonym kwiecie z czarną plamką w środku. Jego łodygi kwiatowe dorastają do 90 cm.

Mak wschodni, znany również jako mak Turnera, tworzy krzaczastą kępę, która z biegiem lat staje się coraz większa. Jego szerokie, szorstkie, głęboko powcinane i owłosione liście mają bardzo dekoracyjny szarawoniebieski lub srebrzysty połysk. Mięsiste i głębokie korzenie maku wschodniego źle znoszą przesadzanie, zwłaszcza u dorosłych roślin.

Maki wschodnie to doskonałe byliny na rabaty. Za ich dużymi kwiatami o pomiętych płatkach kryje się niezwykle odporna roślina, zdolna do życia w glebach bardzo suchych latem. Po obfitym kwitnieniu pod koniec wiosny mak zaczyna zasychać: najpierw łodygi kwiatowe, które można wykorzystać w suszonych bukietach, a następnie liście. Roślina całkowicie znika, przechodząc w stan spoczynku w środku lata, po czym pojawia się ponownie jesienią i zakwita po raz drugi, gdy tylko temperatury stają się łagodniejsze. Szkodzi mu tylko zimowa wilgoć; w glebach bardzo gliniastych rozwiązaniem jest zastąpienie ziemi czystym piaskiem w dołku podczas sadzenia. Sadzonki należy sadzić w odstępach 40–50 cm. Warto posadzić w ich towarzystwie byliny, które wypełnią przestrzeń pozostawioną pustą po kwitnieniu.

Maki wschodnie równie dobrze pasują do wyrafinowanych rabat, jak do ogrodów plebańskich i swobodnych, naturalistycznych kompozycji. Połącz te czerwone i białe maki wschodnie z jastrunami, ostami i kocimiętkami o lekkim kwitnieniu. Możesz także posadzić je na przykład z rozchodnikami okazałymi. Kwasowe barwy wilczomleczy i przywrotników doskonale komponują się z czerwienią i bielą.