Mekonops walijski - Meconopsis cambrica

Mak, znany również jako mak walijski lub mak żółty z Pirenejów, przypomina mak polny, ale jest byliną o cytrynowożółtych kwiatach. Zachwyca prostotą, a zarazem lekkością i sielskością. Figlarnie pojawia się niespodziewanie w różnych zakątkach ogrodu, preferując cień i chłód. To uroczy chwast, który łatwo się rozsiewa i kwitnie niemal przez cały rok — od wiosny aż do nadejścia zimy. Jego świeżo zielone liście są głęboko powcinane, ułożone w rozetę i przypominają liście selera. Jest łatwy w uprawie, rośnie w zwykłej ziemi ogrodowej, nawet ciężkiej, i jest bardzo mrozoodporny. Idealny do naturalistycznych zakątków ogrodu.

Mak należy do rodziny makowatych. Jest gatunkiem pochodzącym z Europy Zachodniej, a dokładniej z wybrzeża Atlantyku oraz regionów położonych wokół Zatoki Biskajskiej, Walii i Irlandii. Spotyka się go również we Francji, w Pirenejach, w wilgotnych lasach. Jest to bylina wytwarzająca korzeń palowy, z którego na szyjce korzeniowej wyrasta mniej lub bardziej gęsta kępa głęboko powcinanych, jasnozielonych, owłosionych liści. W czasie kwitnienia roślina osiąga 40 cm wysokości i 30 cm średnicy. Okres kwitnienia robi imponujące wrażenie. Już w kwietniu ten mak jest obsypany kwiatami i kwitnie jeszcze w październiku, a nawet w listopadzie, jeśli nie wystąpi mróz, gdy drzewa czerwienieją i zrzucają liście. Kwiaty, przypominające maki polne w odcieniach od złocistożółtego do cytrynowożółtego, osadzone są na długich, smukłych szypułkach. Mają średnicę od 3 do 5 cm. Liście odziomkowe są złożone, eliptyczne do pierzastodzielnych, jasnozielone z wierzchu, od spodu bardziej niebieskawe, omszone, o długości od 10 do 20 cm. Liście górne są podobne, lecz mają krótsze ogonki liściowe. Owocem jest naga torebka zawierająca dużą ilość drobnych, czarnych nasion.

Mak, choć nie dorównuje oryginalnością i niedoścignionym pięknem innym gatunkom tego rodzaju, pozostaje delikatną i uroczą alternatywą dla okazałych kwiatów klasycznych maków. Roślina dobrze rozwija się we wszystkich półcienistych miejscach w ogrodzie. Zawsze będzie mile widziana i dzięki lekkiej sylwetce łatwo połączyć ją z innymi roślinami — w sielskich obwódkach rabat, a nawet w chłodnych ogrodach skalnych. Trudno utrzymać ją w zwartych grupach na rabacie, dlatego warto pozwolić jej pojawiać się tam, gdzie sama zechce — wśród paproci, żurawek, serduszek czy miodunek, tworząc leśną kompozycję. W ogrodzie skalnym, z dala od nieco delikatnych roślin alpejskich, można połączyć ją z cebulkami wiosennymi (ifejonami i cebulicami), z bylinami okrywowymi kwitnącymi latem, takimi jak dzwonek dalmatyński lub bodziszek popielaty, a także z niskimi iglakami, na przykład jałowcem płożącym 'Blue Chips'. Wypróbuj połączenie z późnym kwitnieniem zawciągowca zwyczajnego o kwiatach w kolorze błękitu ceruleum — efekt jest gwarantowany, zwłaszcza w towarzystwie czerwieniejących liści okolicznych krzewów.