Opuntia aciculata

Opuntia aciculata, nazywana opuncją o igłach, to niezwykle interesująca roślina pustynna, której grube pędy opuncji pokrywają pomarańczowe glochidy. Gatunek ten ceniony jest za piękne kwiaty w malinowoczerwonym kolorze. Ten bardzo dekoracyjny kaktus, doskonały do ogrodu skalnego lub suchej rabaty, bardzo dobrze znosi mróz w suchej glebie. To znakomity wybór do suchego ogrodu lub kolekcji sukulentów! Mrozoodporne opuncje uprawia się na zewnątrz, w otwartym gruncie i z dala od ciągów komunikacyjnych. Rośliny te doskonale oddają charakter pustynnych krajobrazów Ameryki Północnej.

Opuntia aciculata, blisko spokrewniona z opuncją figową (Opuntia ficus-indica), to sukulent z rodziny kaktusowatych, pozbawiony prawdziwych liści. Pochodzi z południowo-zachodniego Teksasu w Stanach Zjednoczonych oraz z meksykańskich stanów Nuevo León i Tamaulipas. Gatunek ten rozwija się głównie na obszarach pustynnych i w suchych zaroślach. Często spotyka się go na suchych, kamienistych wzgórzach, gdzie tworzy niewielkie, luźne kolonie. Jest blisko spokrewniony z Opuntia engelmannii, z którym dzieli kilka cech morfologicznych. Ten krzewiasty kaktus ma niski, rozłożysty pokrój, osiąga do 1 m wysokości i z łatwością rozrasta się do 2 m szerokości w otwartym gruncie. Rośnie stosunkowo wolno i tworzy zwarte, półkuliste kępy. Mięsiste pędy, czyli gałęziaki, są spłaszczone, odwrotnie jajowate lub owalne, osiągają od 12 do 20 cm długości. Mają barwę od jasnozielonej do ciemnozielonej, a podczas chłodnej pogody mogą przybierać różowawy odcień. Areole, rozmieszczone w odstępach wynoszących około 5 mm, mają wyraźne glochidy, o długości od 0,5 do 1 cm, ułożone w gęste pierścienie wokół areoli. Glochidy te, przybierające barwę od złocistożółtej do ciemnoczerwonej, są szczególnie parzące. Choć mogą pojawiać się dłuższe ciernie, zazwyczaj są one nieobecne lub nieliczne. Opuntia aciculata wytwarza odrosty , które przyczyniają się do stopniowego rozrastania się kępy. Kwiaty Opuntia aciculata są duże i spiczaste, mają od 8 do 10 cm średnicy. Ich barwa może być złocistożółta, pomarańczowa lub czerwona, czasami z zielonkawym środkiem. Kwitnienie przypada wiosną lub na początku lata , zależnie od klimatu. Owoce mają gruszkowaty kształt, barwę od zielonej do purpurowej i są pokryte drobnymi cierniami oraz glochidami. Są jadalne i dojrzewają wkrótce po kwitnieniu. Ciekawą cechą tego gatunku jest tigmotaksja jego pylników: przy najlżejszym dotknięciu wyginają się, aby przenieść pyłek na owady lub inne zapylacze, ułatwiając w ten sposób rozmnażanie rośliny.

W przeszłości owoce Opuntia aciculata były spożywane przez miejscową ludność, a młode gałęziaki, po wypaleniu cierni, służyły jako pasza dla bydła, zwłaszcza podczas okresów suszy. Wykorzystywanie tej rośliny sięga początku XVII wieku, gdy wprowadzenie hodowli bydła na obszarach półsuchych doprowadziło do nadmiernej eksploatacji pastwisk i wymusiło poszukiwanie alternatywnych źródeł pożywienia, takich jak kaktusy.

Możliwa do uprawy w wielu regionach, w których zima nie jest ani zbyt wilgotna, ani zbyt mroźna, opuncja o igłach jest mrozoodporna od -10 do -15 °C bez osłony, pod warunkiem uprawy w suchej, doskonale przepuszczalnej, kamienistej, skalistej lub piaszczystej glebie. W naturalny sposób nadaje egzotycznym aranżacjom wyrazisty charakter — sprawdzi się w dużym ogrodzie skalnym, na suchym nasypie lub na obrzeżach suchego ogrodu. Można nią również obsadzić żywopłot obronny, który stanie się dzięki temu wyjątkowo skuteczną barierą. Zestaw ją z dość mrozoodpornymi, wysokimi kaktusami kolumnowymi: Cleistocactus strausii lub Echinopsis atacamensis (synonim Trichocereus pasacana). Posadź ją z dala od przejść i dzieci ze względu na jej drobne, lecz groźne ciernie.