Szałwia lekarska Albiflora

Salvia officinalis Albiflora to forma szałwii lekarskiej o śnieżnobiałych kwiatach — odporna bylina słynąca z właściwości leczniczych i bardzo aromatycznych liści. Kwitnie wiosną, tworząc wzniesione kłosy przyciągające liczne owady zapylające. Roślina zachwyca prostotą, obfitością kwitnienia, bardzo aromatycznymi, szarozielonymi liśćmi, które są ozdobne przez cały rok, a także niewymagającym charakterem. Jest bardzo mrozoodporna, dość odporna na suszę, a do bujnego wzrostu potrzebuje jedynie żyznej gleby oraz ciepłego, dobrze nasłonecznionego stanowiska.

Salvia officinalis, podobnie jak wszystkie szałwie, należy do rodziny jasnotowatych, czyli wargowych. Pochodzi z Azji Zachodniej, ale od bardzo dawna jest rozpowszechniona i zadomowiona na całym obszarze śródziemnomorskim. We Francji spotyka się ją w wielu miejscach na dużej części terytorium, przede wszystkim jednak w suchych i jałowych miejscach cieplejszych regionów. Roślina tworzy piękną kępę złożoną z u podstawy zdrewniałych, owłosionych pędów, na których wyrastają niewielkie, lancetowate liście, jasnozielone do szarych na wierzchu i jaśniejsze od spodu. Osiąga od 50 cm do 60 cm wysokości i około 40 cm średnicy, a na żyznej glebie może rozrosnąć się znacznie bardziej. Kwitnienie, nektarodajne i miododajne, przypada na maj–czerwiec, mniej lub bardziej wcześnie w zależności od klimatu. Pędy kwiatostanowe mają formę wzniesionych kłosów. Są to pędy o przekroju kwadratowym, z białymi kwiatami, u nasady otoczonymi przez pochwiasty kielich o jasnozielonym, aksamitnym wyglądzie. Kwiaty składają się z dwóch warg w śnieżnobiałym kolorze. Ulistnienie jest zimozielone i tworzą je grube, owalne, wąskie, owłosione liście o brzegach ząbkowanych. Tkanki rośliny zawierają szeroko badaną olejkę eteryczną o interesujących właściwościach.

W ogrodzie nie wahaj się łączyć różnych roślin, sadząc kilka ziół, takich jak szałwia lekarska i jej odmiany, w samym środku rabat z bylinami lub w ogrodach skalnych. Doskonale się w nich odnajdą, wypełnią puste miejsca bez konieczności pielęgnacji, a niekiedy intensywne aromaty roślin zielarskich często pomagają odstraszać owady, które mogą atakować nieco wrażliwe rośliny, takie jak niektóre róże czy lilie. Szałwia lekarska ma prawdziwe walory ozdobne, które można w pełni wykorzystać w ogrodzie pozostawiającym miejsce dla natury, w stylu wiejskim lub jako ogród plebański. Można ją także zestawić na przykład z makami kalifornijskimi, kosmosem, przegorzanem i przymiotnem karwińskiego — są to szybko rosnące rośliny, które w ciągu jednego sezonu stworzą piękną kompozycję.

„Kto ma szałwię w ogrodzie, ten nie potrzebuje lekarza” — to powiedzenie pokazuje, jak dużą wagę przywiązywano do leczniczych właściwości szałwii lekarskiej, nazywanej również „rośliną, która ratuje”. Szałwia słynie bowiem z właściwości moczopędnych, tonizujących, antyseptycznych, przeciwpotnych i rozkurczowych. W kuchni świeże lub suszone liście aromatyzują ryby, drób, sosy i warzywa. Dodaj liście pod koniec gotowania, aby zachować ich aromat. Można je również stosować do przygotowywania naparów.

Z ponad 900 gatunkami roślin jednorocznych, bylin i krzewów o miękkim drewnie, występujących na całym świecie z wyjątkiem bardzo zimnych regionów i lasów tropikalnych, rodzaj Salvia jest najbogatszym rodzajem w rodzinie jasnotowatych. Nazwa Salvia, sięgająca czasów rzymskich, wywodzi się od łacińskiego salvus „zdrowy”, co nawiązuje do leczniczych właściwości szałwii lekarskiej.