Wiesiołek missouryjski - Oenothera missouriensis

Wiesiołek Oenothera missouriensis (macrocarpa) to niezwykła, okrywowa roślina, nazywana także wiesiołkiem missouryjskim. Jest to bylina na słoneczne stanowiska i suche gleby, kwitnąca latem jaskrawo cytrynowożółtymi kwiatami. Jej duże, krótkotrwałe kwiaty o słodkawym zapachu otwierają się wieczorem i pojawiają na jasnozielonych liściach opadających na zimę, z wyraźnie widocznymi białymi nerwami, kontrastującymi z krótkimi czerwonymi pędami. Duże kwiaty zamykają się w południe i więdną, przybierając piękną czerwono-pomarańczową barwę. Z czasem roślina rozrasta się, tworząc efektowne kobierce, które pozostają niewzruszone nawet podczas uciążliwych upałów, także na ubogiej glebie. Nie wymaga pielęgnacji ani sprawia problemów, a pięknie komponuje się ze wszystkimi roślinami kwitnącymi na niebiesko.

Pochodzący ze środkowej i południowej części Stanów Zjednoczonych wiesiołek missouryjski, czyli Oenothera macrocarpa, to niemal bezłodygowy gatunek należący do rodziny wiesiołkowatych. Tworzy rozetę dużych, bardzo smukłych, lancetowatych liści, a jego wysokość nie przekracza 15 cm. Roślina rozrasta się na boki i z czasem tworzy szerokie na 60 cm, a nawet większe kobierce. Kwitnie od czerwca do sierpnia, zależnie od klimatu, pokrywając się przez dwa miesiące bardzo dużymi, intensywnie cytrynowożółtymi kwiatami o pomarszczonej fakturze i średnicy 10 cm. Każdy kwiat rozwija się wieczorem wśród liści, a następnego dnia w południe zamyka się i przybiera pomarańczowoczerwoną barwę. Kwiaty pojawiają się nieprzerwanie i przyciągają głównie motyle, w tym pewnego nocnego zawisaka. Pod koniec lata roślina wytwarza duże, skrzydlate owoce, których nasiona łatwo kiełkują w lekkiej glebie. W sprzyjających warunkach wiesiołek missouryjski może czasami stać się ekspansywny.

Wiesiołek missouryjski jest łatwy w uprawie i ma niewielkie wymagania. Najlepiej rośnie na ubogich, przepuszczalnych glebach, nawet suchych latem. Lubi słoneczne stanowiska i doskonale komponuje się w suchym ogrodzie z lawendą, perowskią 'Blue Spire' lub kocimiętką groniastą, podkreślając ich niebieskie kwiaty wyrazistym żółtym akcentem. Jego płożący pokrój i silny wzrost pozwalają mu szybko utworzyć roślinę okrywową, która wymaga niewielkiej pielęgnacji. Ta bylina na ubogie gleby sprawdzi się również w ogrodach skalnych, w towarzystwie posłonków, przymiotna karwińskiego, bodziszka czerwonego, iglicy lub maków kalifornijskich. Możesz posadzić ją na murku, łącząc z niebieskimi żagwinami i dzwonkiem dalmatyńskim. Możesz także uprawiać ją w doniczce lub skrzynce na kwiaty na balkonie.